Комуникацијата со тинејџерите понекогаш може да биде вистински предизвик, особено кога детето почнува да се повлекува и сè помалку разговара со родителите. Иако природната реакција е да сакаме да дознаеме што се случува и да поставуваме уште повеќе прашања, таквиот пристап понекогаш може да има спротивен ефект.
Психологот Џејми Блох издвојува пет работи што родителите можат да ги направат кога тинејџерот престанува да разговара со нив.
Пет начини повторно да ја воспоставите комуникацијата
Според Блох, повлекувањето и потребата за приватност може да бидат нормален дел од развојот во тинејџерските години. Наместо да инсистираат на сериозни разговори, родителите треба да останат достапни и да создаваат опуштени ситуации во кои детето ќе се чувствува доволно сигурно за само да започне разговор.
- Престанете со испрашувањето и бидете присутни
Блох истакнува дека заедничкото поминување време, без директно поставување прашања, може полесно да го поттикне детето да започне разговор.
- Почитувајте ја приватноста на детето
Потребата за приватност, како и промените во расположението, може да бидат нормален дел од тинејџерскиот развој. На детето му е потребен сопствен простор додека постепено гради чувство за независност.
- Бидете достапни, но без притисок
На тинејџерот треба да му дадете до знаење дека сте тука доколку сака да разговара. Сепак, важно е да не инсистирате разговорот да се случи веднаш.
- Искористете ги малите секојдневни моменти
Заедничкото возење со автомобил, прошетката или готвењето можат да создадат многу поопуштена атмосфера за разговор. Понекогаш токму овие моменти се најдобрата можност детето само да се отвори.
- Реагирајте смирено
Ако тинејџерот е лут или се повлекува, обидете се да не одговорите со ист тон. Смирената реакција може да му помогне полесно повторно да ви се приближи.
Не го сфаќајте молчењето лично
Блох напоменува дека родителите лесно можат да го сфатат молчењето на тинејџерот лично. Сепак, неговото повлекување често повеќе зборува за процесот на растење и за обидот на детето да открие кој е и што сака, отколку за неговиот однос со родителите.
„Инстинктот ни кажува уште посилно да се обидуваме да добиеме одговори. Сепак, често поефикасно е да направиме токму спротивното: да останеме блиску, да останеме смирени и да дозволиме поврзаноста да се создава преку мали моменти без притисок“, заклучува психологот.
