Д-р сци. Александар Сајковски: Имунолошкиот систем ја одржува хомеостазата на телото и го чува здравјето на една индивидуа

Студиите докажале дека Инозин ацедобен димепранол го стимулира неспецифичниот имунолошки одговор, независно од специфичниот вирален антиген, што укажува дека неговата антивирална активност е позиционирана на ниво на транскрипцијата и транслацијата. Во основа, Инозин ацедобен димепранол ја инхибира и блокира РНА синтезата на вирусите

Основна функција на нашиот имунолошки систем е да не заштити од развој на малигните клетки, да ги елиминира мртвите клетки (секојдневна промена на клетките во телото кои имаат краток живот) и да не заштити од влијанието од надворешните агенси: Д-р сци. Александар Сајковски, специјалист педијатар неонатолог

ПИШУВА:
Д-р сци
. Александар Сајковски
специјалист педијатар неонатолог

♦♦♦♦♦♦♦ 

Место и улога на имуномодулацијата во современата медицина
(III дел)

Како што веќе напишавме во првиот дел за имуномодулација и улогата и местото на истата во телото на човекот, основна функција на нашиот имунолошки систем е да не заштити од развој на малигните клетки, да ги елиминира мртвите клетки (секојдневна промена на клетките во телото кои имаат краток живот) и да не заштити од влијанието од надворешните агенси како што се микроорганизмите и разните хемиски супстанци. Така, имунолошкиот систем ја одржува хомеостазата на телото и го чува здравјето на една индивидуа. Овие ефекти на имунолошкиот систем кои се одвиваат во еден огромен хомеостатски систем наједноставно може да се дефинираат како процес на „препознавање на себе и одговор на не-себе“.

Директната антивирална активност на Инозин ацедобен димепранолукажува дека тој се врзува со рибозомите на клетките кои се инфицирани со вирус, провоцирајќи предност на нормалната клеточна РНА во однос на вирусната РНА во компетицијата за линкот со рибозомите

Во првиот дел од серијалот за имуномодулацијата беше дадена и табела на фамилии на имуностимулатори и имуносупресори. Од групата на имуностимулатори тоа се фамилиите на бактериски и фунгални продукти, тимичен фактор, синтетички лекови, поликлонални антитела, рекомбинантни цитокини, моноклонални антитела и вакцини.

Синтетички лекови

Со цел да се објаснат ефектите на поедините од нив и меѓусебните разлики како и местото на примена во медицината би започнал со синтетичките лекови. Во нив спаѓаат Levamisole и Inosine acedoben dimepranol. Од нив како прв ќе се осврнам на Инозин ацедобен димепранол.

Потентниот ефект на Инозин ацедобен димепранол кај вирусните инфекции покрај другите ефекти се должи и на зголемување на бројот и активноста на природните клетки убици

Инозин ацедобен димепранол е синтетички имуномодулатор кој се користи во медицината од 1971 година во борба против вирусни инфекции и болести. Големиот број на студии покажаа негова антивирална активност која се должи на неговата имуномодулаторна активност. Апликацијата на Инозин ацедобен димепранол го индуцира Th1 клеточниот тип на одговор, што е евидентно преку зголемувањето на нивото на про-инфламаторните цитокини како што се интерлеукин-2 (IL-2) и интерферон-ƴ (IFN- ƴ), ин виво и ин витро во митоген-активираните и во антиген-активираните клетки. Со овој одговор се стимулира матурацијата на Т-лимфоцитите, диференцијацијата и се потенцира индуцираниот лимфопролиферативен одговор. Докажано е дека IFN- ƴ ја инхибира продукцијата на IL-4, IL-5 и IL-10 и на други анти-инфламаторни цитокини (кои се дел на Th2 делот од имунолошкиот одговор). Ова сугерира дека Инозин ацедобен димепранол, може да го модулира супресивниот ефект на овие цитокини како на ниво на вродениот така и на стекнатиот имунитет.

Потентниот ефект на овој имуномодулатор кај вирусните инфекции покрај досега наведените ефекти се должи и на зголемување на бројот и активноста на природните клетки убици. Активноста на неутрофилите, моноцитите и макрофагите се исто така потенцирани по апликација на инозин ацедобен димепранол, додека исто така е активиран процесот на еозинофилните природни клетки убици поради порастот на имуноглобулинот Г и комплемент површните маркери кои се директно тригерирани од Инозин ацедобен димепранол. Интересен е фактот дека кај пациенти со паразитарни инфекции тој ги зголемува бројот на рецепторите за Fc фрагментот на имуноглобулин Г и комплементот С3 на еозинофилите и ја подобрува нивната убиствена улога кон таргетираните клетки на паразитите. Одредени студии покажаа дека тој врши и стимулација на Б-лимфоцитната диференцијација во плазма клетки, а со тоа подобрена и засилена продукција на антитела.

Основна функција на нашиот имунолошки систем е да не заштити од развој на малигните клетки, да ги елиминира мртвите клетки (секојдневна промена на клетките во телото кои имаат краток живот) и да не заштити од влијанието од надворешните агенси како што се микророганизмите и разните хемиски супстанци

Во однос на неговата антивирусна активност, студиите докажале дека Инозин ацедобен димепранол го стимулира неспецифичниот имунолошки одговор, независно од специфичниот вирален антиген, што укажува дека неговата антивирална активност е позиционирана на ниво на транскрипцијата и транслацијата. Во основа, Инозин ацедобен димепранол ја инхибира и блокира РНА синтезата на вирусите. Неговата директна антивирална активност укажува дека тој се врзува со рибозомите на клетките кои се инфицирани со вирус, провоцирајќи предност на нормалната клеточна РНА во однос на вирусната РНА во компетицијата за линкот со рибозомите. На тој начин вирусниот РНА код се чита инкоректно со неуредна транскрипција и на крај прекин на нејзината продукција и ширење на вирусот во телото на човекот.

Наведените механизми на дејство на Инозин ацедобен димепранол укажуваат на неговата неспецифична имуномодулаторна и антивирусна активност, од каде се поставуваат и индикациите за неговата апликација и користење. Истите ќе бидат тема на наредното продолжение.

Апликацијата на Инозин ацедобен димепранол го индуцира Th1 клеточниот тип на одговор, што е евидентно преку зголемувањето на нивото на про-инфламаторните цитокини како што се интерлеукин-2 (IL-2) и интерферон-ƴ (IFN- ƴ), ин виво и ин витро во митоген-активираните и во антиген-активираните клетки

Levamisole како медикамент почнува да се користи во 1969 година доминантно во третман на паразитарни инфекции, а помалку во третман на вирусни и бактериски инфекции. Во 1990 година е одобрен од ФДА за адјувантна терапија кај колоректален карцином, а претходно се користел и за третман на ревматоидниот артрит. Поради неговата имуномодуларна функција, пред се, на ниво на матурацијата и активација на Т лимфоцити, фагоцити и хемотакса се користел и како имуномодулатор па дури со други лекови во третман на разни малигни болести. Поради разликите во разни клинички студии во однос на неговиот имуномодулаторен ефект, а и поради можноста да предизвика сериозни негативни ефекти како што е агранулоцитозата, овој препарат е повлечен од употреба во САД во 2000 година.