Односот меѓу родителите и децата во тинејџерските години поминува низ големи промени. Комуникацијата станува посложена, а некогашната блискост може привремено да се изгуби поради промените во расположението и однесувањето на тинејџерот.
Детската психијатарка д-р Вилоф Џенкинс предупредува на една честа грешка што родителите ја прават токму кога сакаат да ги поттикнат децата да им се доверат.
Во објава на социјалните мрежи таа ја објаснила клучната разлика меѓу разговор и монолог.
„Ако вие зборувате најмногу, веројатно не разговарате со тинејџерот. Тоа се вика држење лекција“, истакнала Џенкинс.
Според неа, целта треба да биде тинејџерот да зборува повеќе од родителот.
„Така ќе дознаете што навистина мислат, а тие ќе сфатат дека навистина ги слушате.“
Како да го поттикнете тинејџерот да разговара?
Нејзиниот совет е едноставен: „Започнете со прашање. Потоа застанете. И навистина слушајте.“
Во друга објава Џенкинс зборува и за тоа што, според неа, го прави родителот успешен.
Таа нагласува дека таквите родители повеќе слушаат отколку што држат лекции. Успешното родителство, вели таа, се гледа и во способноста родителот да остане смирен кога ќе се појават проблеми, да ги признае и поправи сопствените грешки и да поставува граници со љубов, а не со страв.
Создадете простор во кој тинејџерот ќе се чувствува безбедно
И други терапевти истакнуваат колку е важно да се создаде сигурна средина без притисок, за тинејџерите полесно да се отворат, особено кога минуваат низ тежок период.
Разговорот може да започне со отворени и ненаметливи прашања, како: „Како си во последно време?“ или „Како се чувствуваш во врска со училиштето, пријателите или животот воопшто?“
Но, откако ќе го поставите прашањето, најважно е – да го слушате одговорот.
Терапевтката Лорен Јанг ги советува родителите да се спротивстават на потребата веднаш да понудат решение. Наместо тоа, треба да покажат дека разбираат како се чувствува тинејџерот и да му се заблагодарат што им се доверил.
На тој начин тинејџерот добива порака дека може да се потпре на својот родител.
Психотерапевтката Деби Кинан објаснува дека понекогаш целта не е тинејџерот веднаш целосно да се отвори.
„Понекогаш целта не е тинејџерот веднаш да се отвори, туку да го потсетите дека не е сам, дека неговите чувства се оправдани и дека вие сте личност на која може да ѝ верува во неговиот живот.“
На крајот, таа потсетува дека довербата не се создава преку ноќ.
„Довербата се гради во тивки, секојдневни моменти, често многу повеќе отколку во големите разговори.“
