Воспитувањето на малите деца вклучува период во кој тие го истражуваат светот, стануваат сè посамостојни и ги испитуваат границите. Во тој процес често се појавуваат и несакани однесувања, како што е удирањето.
Советничката за родители Лив Робертсон нуди метод со кој родителите можат да реагираат во вакви ситуации кај деца на возраст од 16 до 24 месеци, без викање и казнување. Таа објаснува како да постапите кога детето удира.
„Ако детето на возраст меѓу 16 и 24 месеци ве удира, а вие само повторувате: ‘Биди нежен’ и се надевате дека ќе престане, наместо тоа обидете се со ова“, советува таа.
Нејзиниот совет е родителот веднаш физички да се оддалечи откако детето ќе го удри. На тој начин детето учи дека удирањето го прекинува физичкиот контакт.
„Можете мирно да кажете: ‘Нема да ти дозволам да ме удираш, сега ќе се оддалечам’. Така се заштитувате себеси“, објаснува Лив.
Ако детето удри со играчка, играчката треба привремено да се отстрани. Ако удри друго дете, играта треба да престане.
„Одведете го од игралиштето, играчницата или кое било друго место каде што се наоѓате и кажете: ‘Не дозволувам удирање, тоа боли. Можеш да се вратиш на играта кога ќе бидеш подготвен да играш без удирање’“, советува таа.
Притоа, нагласува дека целта не е детето да се засрами или изолира, туку да му се помогне да научи прифатлив начин на однесување.
Што ако удирањето продолжи?
Ако детето продолжи да удира, Лив препорачува родителите тој ден да го напуштат местото за игра и да си одат дома.
Доколку удирањето често се повторува, родителите можат да се обидат да реагираат однапред.
„Штом ќе пристигнете некаде, потсетете го дека рацете ги користиме за нежност и дека ќе си заминеме ако има удирање“, вели таа.
Клучно е правилото доследно да се примени уште при првиот удар.
Учењето на прифатливо однесување продолжува и надвор од самите конфликтни ситуации.
„Учете ги додека се мирни. Вежбајте нежен допир, како да побараат играчка, како да го почекаат својот ред и како да покажат лутина. Тоа се вештини што мора да се научат. Немојте само да им кажувате што не смеат да прават, туку научете ги што можат да направат наместо тоа“, заклучува Лив.
Што советуваат здравствените служби?
Според британската Национална здравствена служба (НХС), несаканото однесување кај малите деца често е поврзано со замор, глад или досада. Од НХС им советуваат на родителите да бидат доследни во своите реакции и да се обидат да останат смирени.
„Децата сè уште не мора да знаат да зборуваат за да ги разберат пораките од родителите. Помага доколку разберат зошто сакате да направат нешто. Кога детето ќе почне да зборува, поттикнете го да објасни зошто е луто или вознемирено. Тоа може да му помогне да чувствува помалку фрустрација“, порачуваат од НХС.
Кога детето ќе удри некого, најважно е родителот да остане смирен, нежно да му ја запре раката и веднаш да постави јасна граница.
Не треба да се вика или да му се возвраќа со удар, бидејќи таквата реакција може да му испрати збунувачка порака на детето. Ако се обиде повторно, родителот треба да се оддалечи и мирно да повтори: „Нема да ти дозволам да ме удираш.“
