
Ако имате чувство дека ќерка ви до вчера ви кажувала сè, а денес на речиси секое прашање одговара со „не знам“, „ништо“ или „остави ме“, не сте единствената мајка која го поминува тоа.
Адолесценцијата го менува односот меѓу мајката и ќерката, но тоа не значи дека блискоста мора да исчезне.
Истражувањата покажуваат дека токму малите, секојдневни работи можат да помогнат повторно да се поврзете.
Адолесценцијата го менува односот меѓу мајката и ќерката, но блискоста не мора да исчезне
Постои момент кој добро го познаваат многу мајки на тинејџерки.
Некогаш ќерката доаѓала кај мама за да ѝ раскаже буквално сè – кој ѝ се допаѓа, што се случило на училиште и зошто се скарала со другарката.
А потоа, одеднаш, вратата од собата почнува почесто да биде затворена, одговорите стануваат сè пократки, а секое прашање може да предизвика превртување со очите.
Мама тогаш лесно може да се запраша што се случило со нејзиното девојче.
Дел од одговорот се крие токму во адолесценцијата.
Тинејџерките природно почнуваат да бараат поголема самостојност и да се одвојуваат од родителите. Но потребата за независност не значи дека повеќе немаат потреба од мајчината близина.
Не е важно само колку време поминувате заедно, туку и како го поминувате
Истражувањата покажуваат дека заедничкото време на родителите и адолесцентите може да биде поврзано со поквалитетни семејни односи.
Во едно лонгитудинално истражување, повеќе заедничко време во раната и средната адолесценција било поврзано со помалку семејни конфликти неколку години подоцна.
Притоа, заедничкото време не значело само сериозни разговори, туку и сосема обични активности – заедничко јадење, гледање телевизија, одење некаде или други секојдневни активности.
Тоа всушност е добра вест за мајките кои имаат чувство дека повеќе не можат нормално да разговараат со својата ќерка.
Не мора да организирате голем разговор за вашиот однос ниту да смислувате некоја спектакуларна активност.
Понекогаш е доволно заедно да одите до продавница, да направите палачинки, да погледнете епизода од серија или да се повозите со автомобил.
Дури и ако ќерката дел од времето го помине на мобилниот телефон.
Понекогаш е полесно да разговарате додека нешто правите
На тинејџерката може да ѝ биде непријатно да седи спроти мама и да одговара на прашања како: „Како си?“ „Што се случува?“ „Зошто ништо не ми кажуваш?“
Но, додека заедно шетаат, готват, се возат или средуваат нешто во собата, разговорот може да се случи спонтано, без чувство дека е на испрашување.
Затоа мама не мора секој заеднички момент да го претвора во испрашување.
Наместо низа прашања за училиштето, пријателите и проблемите, може едноставно да се вклучи во она што ќерката го прави и да дозволи разговорот да се одвива природно.
Ако тинејџерката сама почне да зборува за некоја ситуација, најважно е веднаш да не ја прекинува со совет или со сопствено искуство.
Тинејџерката сака блискост, но и чувство дека е своја
Едно истражување на мајки и девојчиња во раната адолесценција особено го истакнало она што на родителите на тинејџери може да им биде тешко да го разберат:
Девојчињата истовремено имаат потреба од поврзаност со мајката и од поголема автономија.
Затоа тинејџерката во еден момент може да сака мамина прегратка, а веќе во следниот да извика да ја остават на мира.
Тоа не мора да значи дека престанала да ја сака мајка си или дека нивниот однос е нарушен.
Таа се обидува да ја пронајде границата меѓу тоа да биде сè уште дете во своето семејство и да станува сè посамостојна личност.
Мајката притоа може да ѝ даде простор за сопствени одлуки, интереси, пријатели и приватност, со јасни граници таму каде што се потребни.
Прекумерното надгледување и постојаното испрашување можат да имаат спротивен ефект од посакуваниот, бидејќи тинејџерката може уште повеќе да почне да крие што ѝ се случува.
Не мора секој разговор да заврши со совет
Кога детето конечно ќе ни каже нешто, родителскиот инстинкт често автоматски се активира.
Почнуваме да објаснуваме што треба да направи, да кажуваме што би направиле ние или да потсетуваме дека токму таква ситуација сме предвиделе.
Истражувањата за комуникацијата меѓу мајките и адолесцентните ќерки покажуваат колку е важно девојката да има чувство дека мајката не само што ја слуша, туку и ја разбира.
Затоа понекогаш не е потребно веднаш да се понуди решение.
Доволно е да покажеме дека сме разбрале зошто нешто било тешко или важно за нашата ќерка.
Корисно може да биде и едноставното прашање: „Сакаш само да те ислушам или сакаш да ти кажам што мислам?“
Така тинејџерката добива можност сама да одреди што ѝ треба во тој момент.
Воведете мал ритуал кој ќе биде само ваш
Заедничкото време не мора да биде ниту посебно ниту скапо. Можеби тоа е саботно одење по појадок, заедничко одење на кафе, филм во петок навечер, прошетка по вечерата или одење во шопинг еднаш месечно.
Важно е да постои нешто што ќерката ќе го доживее како ваше време. Уште подобро е ако дел од тие активности ги избира таа. Ако сака козметика, можете заедно да разгледувате производи. Ако сака спорт, можете да одите на натпревар. Ако обожава одредена серија, гледајте ја заедно.
Ако најмногу сака само да седи во автомобил и да слуша музика, и тоа е сосема доволно. Поентата не е мама да почне да го сака сето она што го сака нејзината ќерка.
Важно е да ѝ покаже дека нејзините интереси ѝ се доволно важни за да сака да ѝ се приближи.

Не обидувајте се да го поправите односот за еден викенд
Ако мама и ќерката во последните месеци често се карале, не е реално да се очекува еден заеднички излез да промени сè.
Довербата и блискоста повторно се градат преку многу мали моменти.
Тоа значи дека мама не мора секогаш да ја коментира облеката што ја избрала ќерката, колку време поминала на мобилниот или зошто собата ѝ е неуредна.
Исто така, она што ќерката ѝ го доверила не треба подоцна да стане аргумент во расправија.
И родителите можат да погрешат, па признавањето на грешката понекогаш може да направи повеќе за односот отколку долго објаснување.
А што ако ќерката во моментов не сака да поминува време со вас?
И тоа може да се случи. Тогаш заедничкото време не треба да стане уште една обврска што тинејџерката мора да ја исполни.
Ако некој ден не сака да оди со мама на прошетка или да гледа филм, нема потреба од тоа да се прави нова караница. Едноставно може да ѝ се даде до знаење дека поканата е отворена и дека ќе биде добредојдена кога ќе посака.
Тинејџерката можеби нема веднаш да реагира, но пораката останува: Мама е тука и не мора да ѝ се приближиш само тогаш кога имаш проблем.
Блискоста не се гради со големи гестови
Адолесценцијата може да изгледа како период во кој детето се оддалечува од родителите.
Но таа оддалеченост не мора да биде крај на блискоста – често е дел од растењето.
Мајката не мора да стане најдобра пријателка на својата ќерка.
Таа и понатаму ѝ треба како родител, како личност која поставува граници и дава сигурност.
Истовремено, може да биде личност покрај која тинејџерката се чувствува видено, ислушано и прифатено.
А до таков однос често не се доаѓа со големи разговори, скапи патувања или совршени заеднички активности, туку со секојдневни ситници.
Понекогаш е доволно да направите палачинки, да погледнете една епизода од серија или заедно да се одвезете до продавница.
Ако преку таквите обични моменти ќерката почне да се чувствува посигурно покрај мама, поголема е веројатноста да ѝ се обрати и кога ќе ѝ се случи нешто многу поважно.

















