Работниот ден завршува, но стресот понекогаш продолжува. Родителот можеби физички е дома, но мислите сè уште му се на работа – на недовршената задача, непријатниот разговор со шефот, колегата кој не си ја завршил работата или рокот што повторно се приближува.
И тогаш се случува нешто што многу родители не го сакаат: нервозата од работата се пренесува во домот.
Детето не е виновно за проблемот на работа, но може да биде првото што ќе ја почувствува напнатоста.
Не мора секогаш да биде шефот
Кога зборуваме за стрес на работното место, често прво помислуваме на тежок шеф или премногу работа.
Но, понекогаш изворот на притисокот се колегите.
Ако родителот секојдневно работи со луѓе кои се неодговорни, доцнат со задачите или не го почитуваат договореното, тој може да има чувство дека постојано мора да надоместува за туѓите пропусти.
Таквиот притисок со текот на времето може да доведе до раздразливост, замор и помала трпеливост.
А кога трпението е потрошено уште на работа, дома може да остане многу малку од него.
„Немам доволно време за детето, па морам да бидам построг“
Ова е уште една стапица во која можат да се најдат родителите. Кога поради работните обврски поминуваат помалку време со детето, можат да почувствуваат вина.
Наместо да се обидат да го поправат тоа со повеќе присутност и квалитетно време, понекогаш несвесно стануваат построги. Поставуваат повеќе правила, потешко простуваат грешки и сакаат да контролираат повеќе аспекти од животот на детето.
Како да се обидуваат преку дисциплина да надоместат за времето кое чувствуваат дека го изгубиле. Но, на детето не му треба совршен родител.
Му треба родител кој е присутен, кој слуша и кој знае да постави граница без да ја претвори секоја грешка во голем конфликт.
Кога малата грешка станува последната капка
Замислете родител кој имал тежок ден. На работа нешто тргнало наопаку, колегата не ја завршил задачата, рокот е краток, а родителот цел ден бил под притисок. Кога ќе се врати дома, детето истурило сок.
Во нормален ден можеби би рекол: „Нема проблем, земи крпа и избриши го.“
Но по особено тежок ден, реакцијата може да биде многу посилна: „Колку пати треба да ти кажам да внимаваш?!“
Детето не знае што се случило на работа. Тоа само знае дека направило мала грешка и дека одеднаш добило голема реакција.
Токму затоа е важно родителите да научат да препознаваат кога нивната реакција е навистина поврзана со однесувањето на детето, а кога дел од неа доаѓа од наталожениот стрес.
Децата го забележуваат расположението на родителите
Децата не мора да знаат што се случило на работното место за да почувствуваат дека нешто не е во ред. Го забележуваат тонот на гласот, изразот на лицето, начинот на кој родителот зборува или реагира на најобични ситуации.
Ако напнатоста и раздразливоста станат секојдневие, детето може да почне да се повлекува, да станува повнимателно или да се плаши од реакцијата на родителот.
Тоа не значи дека еден лош ден ќе остави трајни последици. Сите родители имаат тешки денови. Проблемот е кога стресот станува постојан дел од семејната атмосфера.
Не мора проблемот да се реши пред да влезете дома
Понекогаш родителите имаат впечаток дека прво мора целосно да се ослободат од стресот за да можат да бидат добри родители. Тоа не е реално.
Работните проблеми нема секогаш да исчезнат пред да стигнете дома. Но можете да создадете мал простор меѓу работата и семејството.
Неколку минути тишина пред да влезете дома, кратка прошетка, длабоко дишење, пресоблекување или едноставно свесно потсетување: „Она што се случи денес на работа не е проблем на моето дете.“
Може да направи голема разлика. А ако сепак реагирате премногу остро, и тоа може да се поправи. Едно искрено: „Извини што ти се развикав. Денес имав тежок ден, но тоа не беше твоја вина.“ му покажува на детето дека возрасните можат да погрешат, да преземат одговорност и да се извинат.
На децата им треба родител, а не уште еден извор на притисок
Работата е важен дел од животот, но не треба несвесно да стане трета страна во односот меѓу родителот и детето.
Децата не треба да ја плаќаат цената за лошиот ден на родителот.
Затоа, кога ќе почувствувате дека нервозата расте поради нешто што се случило на работа, застанете за момент и прашајте се: „Дали сум лут на моето дете или само сум премногу изморен и преоптоварен?“
Понекогаш токму тој краток момент на свесност е доволен за да не се претвори туѓиот проблем во семејна караница.
И можеби најважно од сè – добриот родител не е оној кој никогаш не е нервозен.
Туку оној кој учи да не дозволи сопствениот стрес да стане товар што детето треба да го носи.
