Дали е полесно да се биде родител на син или на ќерка? Ова е прашање за кое често се разговара, особено меѓу родители кои имаат деца од различен пол.
Момчињата понекогаш се опишуваат како поактивни и поенергични, додека за девојчињата се вели дека се почувствителни и покомуникативни. Но, ваквите поделби лесно можат да прераснат во стереотипи кои влијаат врз начинот на кој родителите ги воспитуваат децата.
Иако одредени развојни разлики меѓу половите постојат, секое дете има сопствен темперамент, карактер, интереси и потреби. Токму затоа воспитувањето не може да се сведе на едноставно правило дека момчињата или девојчињата се „полесни“.
Што покажуваат ставовите на родителите?
Истражувања спроведени меѓу возрасни покажуваат дека дел од луѓето имаат претпочитање кон одреден пол на детето. Во едно големо истражување, мнозинството испитаници кои би можеле да имаат само едно дете изјавиле дека би избрале син.
Во друго истражување, повеќе од половина од испитаниците сметале дека момчињата се полесни за воспитување, додека многу помал дел го кажале истото за девојчињата.
Но, ваквите ставови повеќе зборуваат за општествените очекувања и стереотипи отколку за реалните разлики меѓу децата.
Зошто момчињата понекогаш се сметаат за „полесни“?
Една од причините се традиционалните претстави за машкото однесување.
Од момчињата често се очекува да бидат физички активни, независни и помалку да ги покажуваат емоциите. Поради тоа, некои родители може да стекнат впечаток дека со нив има помалку емоционални предизвици.
Но, потиснувањето или непокажувањето на емоциите не значи дека тие не постојат.
Момчињата имаат потреба од разговор, поддршка и помош во препознавањето и изразувањето на чувствата исто како и девојчињата.
Стереотипите можат да влијаат врз децата
Проблемот настанува кога родителите почнуваат да имаат различни очекувања само поради полот на детето.
Ако од синот се очекува да биде храбар, спортски настроен и самостоен, а од ќерката да биде мирна, внимателна и грижлива, децата може да добијат впечаток дека од нив се очекуваат различни работи само затоа што се момчиња или девојчиња.
Таквите очекувања можат да влијаат и врз самодовербата, интересите и изборите што децата ги прават додека растат.
Девојчињата често се соочуваат со поинаков вид притисок
Некои од предизвиците поврзани со воспитувањето на девојчињата не произлегуваат од нивниот карактер, туку од општествените очекувања.
Изгледот, однесувањето, пријателствата и потребата да бидат „добри“ и прифатени можат да создадат дополнителен притисок, особено во адолесценцијата.
Затоа воспитувањето на девојчињата понекогаш може да им изгледа на родителите посложено. Но, тоа не значи дека девојчињата по природа се потешки за воспитување.
А што е со развојните разлики?
Научниците проучуваат одредени разлики во раниот развој меѓу момчињата и девојчињата. На пример, кај некои девојчиња јазичните вештини може да се развиваат порано, додека момчињата во просек може да покажуваат поголема склоност кон физичка активност.
Сепак, ваквите разлики се само статистички тенденции и не можат да се применат на секое дете.
Темпераментот, средината во која расте детето, семејството и индивидуалните способности имаат големо влијание врз неговиот развој.
Воспитувањето не треба да има „машки“ и „женски“ правила
Детето треба да добие простор да ги развива своите интереси без тие да бидат ограничени од очекувањата поврзани со полот.
Момчињата треба да имаат право да зборуваат за своите стравови, разочарувања и чувства, а девојчињата треба да се охрабруваат да бидат самостојни, одлучни и сигурни во себе.
Границите, правилата и дисциплината треба да се засноваат на возраста, зрелоста и однесувањето на детето, а не на тоа дали станува збор за син или ќерка.
Најважно е да го гледате детето, а не стереотипот
На крајот, прашањето не е дали е полесно да се воспитува син или ќерка.
Многу поважно е родителот да го запознае своето дете – да разбере што го интересира, од што се плаши, во што е добро, каде му е потребна поддршка и како најдобро учи и се развива.
Секое дете е различно. Затоа најдобриот пристап е воспитувањето да се приспособи на детето, а не детето да се вклопува во однапред поставена слика за тоа како треба да се однесува едно момче или едно девојче.
