Родителите во стресни ситуации понекогаш можат да кажат реченици со кои, иако тоа не им е намерата, ги потценуваат чувствата на детето или го наведуваат да се посомнева во сопственото искуство. Таквите фрази можат да му отежнат на детето отворено да ги изразува емоциите и да влијаат врз начинот на кој ги доживува сопствените потреби.
Во продолжение неколку навидум безопасни фрази со кои родителите несвесно можат да предизвикаат кај децата сомнеж во сопствените чувства и искуства.
„Добро си, ништо не ти е“
Кога детето е вознемирено или нешто го боли, уверувањето дека „е добро“ може да звучи како негирање на она што го чувствува. Советничката за ментално здравје Рејчел Тукман предупредува дека потиснувањето на детските емоции им ја одзема можноста на децата да развијат важни животни вештини. Наместо тоа, родителите можат да ги признаат чувствата на детето и да му покажат дека го слушаат, пишува YourTango.
„Ме фрустрираш“
Ваквата формулација кај детето може да создаде чувство дека е одговорно за емоциите на родителот. Според организацијата Gordon Training International, префрлањето на одговорноста за сопственото расположение врз детето може да го наведе да верува дека токму тоа треба да ја поправи ситуацијата. Родителот може да каже дека му требаат неколку минути за да се смири, без притоа да го обвинува детето за сопствената фрустрација.
„Не беше така. Погрешно се сеќаваш“
Директното негирање на сеќавањето на детето може да го наведе да почне да се сомнева во сопствената перцепција на настанот. Ако родителот се сеќава на истата ситуација на поинаков начин, покорисно е да ја објасни сопствената перспектива, но истовремено да го сослуша и детето. Различните сеќавања не значат автоматски дека едната страна лаже.
„Досега веќе требаше да знаеш подобро“
Децата не се развиваат со исто темпо, па очекувањето дека на одредена возраст нешто „веќе би требало да го знаат“ може да предизвика срам и да ја наруши самодовербата. Наместо да го казнува за нешто што сè уште не го научило, родителот може јасно да му објасни што очекува од него и да му помогне да ја разбере ситуацијата.
„Биди благодарен, на некои деца им е многу полошо“
Потешката ситуација на друго дете не го поништува она што детето го чувствува во моментот. Споредувањето на неговата болка или проблем со искуствата на другите може да му испрати порака дека нема право да биде тажно, луто или разочарано. Родителот може да го признае неговото чувство, а потоа да разговара со него за тоа што би можело да му помогне.
„Секогаш нешто измислуваш“
Поинаквото сеќавање на некој настан не значи дека детето нужно измислува. Ваквото обвинување може да го поништи неговото искуство и да му отежни во иднина отворено да зборува за своите чувства. Наместо тоа, родителот може да објасни дека поинаку се сеќава на настанот и да го замоли детето да му раскаже како тоа го доживеало.
