Џени Хјуз, авторка на текст објавен на порталот Parents.com, пред да го роди своето дете мислела дека породувањето ќе биде најтешкиот дел од целото искуство, а дека опоравувањето потоа ќе биде релативно едноставно.
Планирала да одмора, да спие колку што е можно повеќе, да пие многу вода и секојдневно да шета. Но, како што опишува во својот текст, нејзините очекувања биле далеку од реалноста.
Породувањето е голем физички напор за телото, но и првите недели по него можат да бидат исклучително тешки. Хјуз не очекувала толкав дел од вниманието да биде насочен кон нејзината физичка состојба – не само кон опоравувањето по породувањето, туку кон целото тело, па дури и кон рацете.
Бебето било на прво место
Главен приоритет на Џени Хјуз била грижата за новороденчето. Хранењето, менувањето пелени и обидите бебето да плаче што е можно помалку го исполнувале најголемиот дел од нејзиниот ден.
Покрај тоа, морала да се опоравува од руптура од четврт степен, поради што често користела и седечки бањи.
Се трудела да внесува доволно течности и да се храни добро, бидејќи ѝ било важно да има доволно енергија за грижата за детето и за доењето, и покрај хроничниот недостиг на сон.
Ноктите ги кратела на секои неколку дена за да не ја изгребе нежната кожа на бебето. Не сакала да чека да почнат да се кршат, бидејќи цврстината што ја имале за време на бременоста постепено исчезнувала.
Се туширала исклучиво поради хигиена, а за нега на кадравата коса едноставно немала време. По туширањето нанесувала лосион на лицето, рацете и нозете. Сепак, долго време целосно ги занемарувала рацете.
Рацете станале сериозен проблем
Хјуз вели дека никогаш во животот немала толку сува кожа на рацете. Кожата на прстите буквално ѝ се закачувала за облеката и ткаенините.
Комбинацијата од хормоналните промени, доењето, недостигот на сон и стресот ѝ ја исушила кожата, а секојдневната грижа за бебето дополнително ја влошила ситуацијата.
Била есен, воздухот станувал сè посув и постуден, а нејзините раце биле неверојатно суви. Иако и вообичаено имала сува кожа, состојбата на дланките станала неподнослива.
Кожата на нејзиниот син била совршено мека и ѝ било непријатно кога го допирала со своите груби раце.
Пред раѓањето на детето, рацете никогаш не ѝ биле приоритет. Под ноктите често имала земја од растенијата или боја од разни креативни проекти, а не ги лакирала бидејќи лакот брзо ѝ се оштетувал.
Но, покрај бебе со толку нежна кожа, повеќе не можела да го игнорира проблемот.
Направила едноставен план за хидратација
За да биде сигурна дека пие доволно вода, Хјуз распоредила шишиња низ целиот дом за секогаш да ѝ бидат при рака. Едно стоело на софата, друго покрај столчето за нишање, едно на ноќната масичка, а едно во торбата за пелени.
Истото го направила и со кремот за раце.
Каде и да имала шише вода, ставила и крем. Дополнителен крем чувала во автомобилот и покрај секој мијалник. Со години добивала креми како подароци и речиси никогаш не ги користела, па имала доволно залиха.
Често користела и лосион за бебиња, бидејќи знаела дека нејзините раце ќе доаѓаат во контакт со кожата на бебето и не сакала да ја иритира.
Штом ќе влезела во автомобилот, ги мачкала рацете. Кога бебето ќе заспиело, повторно нанесувала крем. Истото го правела и пред спиење.
Единствено на што внимавала било да не му ги става рацете на бебето во уста веднаш по нанесувањето, додека кремот сè уште не се впил целосно.
Малата навика останала и по раѓањето
Откако почнала редовно да ги негува рацете во првите недели по породувањето, Џени Хјуз не престанала.
Кремот за раце и денес стои покрај секој мијалник, во автомобилот, на работната маса, покрај креветот и во торбата за пелени.
Нејзиниот син повеќе не е кревкото новороденче што било во првите недели. Сега е разигран десетмесечен син, но Хјуз и понатаму внимава нејзините раце да бидат меки и негувани.
Нејзиното искуство е потсетник дека, додека жената се приспособува на животот со новороденче и се грижи за своето дете, лесно може да заборави на сопствените потреби.
Грижата за бебето е важна, но и мајката има потреба од одмор, нега и време за опоравување. Понекогаш и нешто толку едноставно како крем за раце може да стане мал ритуал со кој ќе се потсети себеси дека и таа е важна.
