Џо Фрост, позната како Супердадилка, ги предупреди родителите на воспитна навика за која смета дека може да им создаде сериозни проблеми на децата подоцна во животот. Иако за секој родител неговото дете е посебно, Фрост истакнува дека постои голема разлика меѓу тоа и воспитувањето на детето со уверување дека е поважно од другите.
Во видео објавено на Инстаграм, таа им постави на родителите неколку едноставни прашања: Дали ги учите децата како да прифатат пораз во игра? Дали можат да учествуваат во игра што ја осмислил некој друг? Дали умеат да ги слушаат другите и да го чекаат својот ред?
„Накратко, дали го учите вашето дете како да биде социјално?“ – праша таа.
Фрост вели дека сè почесто се среќава со деца кои имаат проблеми во односите со врсниците, не затоа што не се способни за нив, туку затоа што не научиле како да функционираат во група.
„Гледам деца кои на училиште имаат проблеми во односите со другите. Проблемот не е во тоа што не се способни, туку што никој не ги научил како да функционираат со своите врсници“, објасни таа.
„Животот не функционира така“
Според неа, проблемот се јавува кога детето не знае да го чека својот ред, тешко прифаќа пораз или очекува секогаш тоа да одлучува што и како ќе се прави.
„Вашето дете е посебно за вас, но во моментот кога ќе почнеме да го учиме дека е посебно повеќе од кој било друг, го подготвуваме за големи проблеми во иднина“, порача Фрост. „Животот не функционира така.“
Затоа, таа ги советува родителите да им дозволат на децата понекогаш да изгубат, да ги научат на трпение и чекање на ред и да не се обидуваат да ја отстранат секоја непријатност или разочарување од нивниот пат.
„Се подразбира дека го сакате детето, но тоа не значи дека треба да му ги скратувате лекциите што му се потребни“, истакна таа.
Според неа, токму ваквите секојдневни ситуации им помагаат на децата да станат посамоуверени, поспособни и посигурни во односите со другите.
Да се биде посебен не значи да се биде поважен од другите
Експертката за родителство Кирсти Кетли, која има повеќе од 30 години искуство, смета дека основната порака на Фрост е добра, но предупредува на важна разлика.
На децата, вели таа, треба да им се кажува дека се посебни, сакани и вредни за своите родители. Проблемот настанува кога од тоа ќе извлечат заклучок дека нивните желби и потреби секогаш мора да имаат предност пред туѓите.
„Проблемот настанува кога таа порака, свесно или несвесно, ќе стане: ‘Бидејќи си посебен, твоите потреби секогаш мора да бидат на прво место’“, објасни Кетли.
Детето може да го изрази своето мислење, да ги преиспитува одлуките на возрасните и да очекува неговите чувства да бидат уважени, но истовремено треба да научи дека и другите луѓе имаат чувства, потреби и граници.
Родителите не треба да се плашат да кажат „не“
Затоа Кетли им советува на родителите да не се плашат од поставување граници. Одбивањето на некоја желба на детето не значи игнорирање на неговите чувства.
Како пример ја наведува реченицата: „Знам дека си разочаран и имаш право на тоа чувство, но одговорот и понатаму е не.“
„Целта не е децата да се чувствуваат помалку посебни. Целта е да им помогнеме да разберат дека тоа што се посебни за своето семејство не значи дека се поважни од сите други“, објаснува таа.
Подеднакво важен е и примерот што го даваат родителите. Децата набљудуваат како возрасните ги слушаат другите, го чекаат својот ред, прават компромиси, се извинуваат и ги почитуваат туѓите граници.
„Токму овие секојдневни интеракции ги учат децата на обѕирност многу повеќе отколку какво било предавање“, вели Кетли.
На крајот, таа истакнува дека современиот пристап во кој се нагласуваат слушањето на децата и уважувањето на нивните потреби е позитивен, но не смее да се заборави и другата страна на односите.
„Нивните потреби се важни, но важни се и потребите на другите. На крајот, не ги воспитуваме децата да бидат центарот на сечиј свет. Ги воспитуваме да можат добро да живеат во свет што го делат со други луѓе.“
