Почетокот на новата учебна година за многу семејства носи замор и исцрпеност. Не е реткост родителите да забележат дека нивните деца одеднаш се однесуваат како да се помали.
На пример, седумгодишно девојче може повторно да бара помош при облекувањето, иако одамна се облекува самостојно, или детето може да почне да зборува бебешки.
Според познавачите, станува збор за регресија, односно привремено враќање кон однесувања карактеристични за помала возраст. Тоа може да биде реакција на стресот и големите промени што ги носи враќањето во училишните клупи.
Експертите оваа појава ја објаснува како „преоптоварување при транзиција“. Детскиот мозок во септември се соочува со нови училници, наставници, очекувања и рутини, што за некои деца може да биде премногу.
Како изгледа детската регресија?
Регресијата е привремено враќање кон однесување типично за помала возраст. Според податоците на УНИЦЕФ, таа може да се појави кога децата се под стрес, фрустрирани или вознемирени поради промени.
Знаците можат да бидат различни: зборување како бебе, повторно мокрење во кревет или несреќи со мокрењето, зголемена приврзаност и страв од одвојување, цицање палец, грицкање нокти, проблеми со спиењето или повторно барање помош за задачи што веќе ги совладале.
Во училиште од децата се очекува да слушаат, мирно да седат, да споделуваат, да чекаат во ред и да се снаоѓаат во социјалните односи.
Често во текот на целиот ден се трудат да го контролираат своето однесување, а потоа емоционално „попуштаат“ веднаш штом ќе се вратат во сигурноста на домот.
Советничката за родители Андреа Ловен Наир за оваа појава го употребува изразот „попладневен емоционален слом“.
Не станува збор за клиничка дијагноза, а начинот на кој се манифестира се разликува од дете до дете. Некои деца плачат или стануваат лути, додека други се само невообичаено уморни, приврзани или неспособни да донесат дури и наједноставни одлуки.
Како можат родителите да помогнат?
Експертите препорачуваат родителите на регресијата да одговорат со поврзување, наместо со инсистирање на самостојност.
Тоа може да биде прегратка, заедничка игра или помош околу задача што детето вообичаено ја извршува самостојно.
Корисно е и нежно да се именува она што се случува, со реченици како: „Оваа недела имаше многу промени“ или „Изгледаш многу уморно по училиште“.
Предвидливата вечерна рутина исто така може да помогне. Ужина, мирно време и познати ритуали му даваат на детето простор да се опушти пред домашната задача, активностите или разговорот за денот.
Повеќето вакви привремени регресии исчезнуваат откако детето ќе се приспособи на новата рутина.
Сепак, родителите треба да обрнат внимание ако ваквото однесување трае подолго, станува поизразено или го попречува секојдневниот живот.
Иако заморот често може да биде објаснување, причината може да биде и проблем на училиште, врсничко насилство или друг извор на вознемиреност.
Затоа, наместо веднаш да го карате детето поради „бебешкото“ однесување, обидете се да разберете што можеби се крие зад него. Понекогаш на детето едноставно му е потребно малку повеќе сигурност и поддршка додека се приспособува на новата учебна година.
