Вештачката интелигенција сè полесно извршува задачи за кои некогаш на луѓето им биле потребни години учење. Затоа, многу родители се прашуваат кои способности ќе им бидат најважни на децата во иднина.
Детскиот оториноларинголог, д-р Дана Саскинд, смета дека одговорот не е во тоа децата што подобро да ја користат технологијата.
„Ако денес воспитував дете, не би го учела како да биде најдобар корисник на вештачката интелигенција“, вели таа.
Според д-р Саскинд, за децата кои растат во ерата на вештачката интелигенција особено е важно да развијат толеранција на фрустрација – односно способност да продолжат да се обидуваат кога нешто не им успева веднаш.
Родителите често сакаат да ја отстранат секоја пречка од патот на своето дете, но експертката смета дека токму соочувањето со помали тешкотии може да биде важно за развојот.
„Напредокот ретко се случува во зоната на удобност“, истакнува таа.
Фрустрацијата ги учи децата на упорност и самостојност
Кога децата, со поддршка од возрасните, самостојно се справуваат со помали тешкотии, тие развиваат упорност и учат дека не треба да се откажат веднаш штом нешто ќе стане тешко.
Тоа не значи дека родителот треба да го остави детето само со проблемот. Но, наместо веднаш да го реши проблемот наместо него, може да му помогне детето само да стигне до решение.
„Работата на родителот не е да ја преземе задачата“, вели д-р Саскинд.
Фрустрацијата може да ја поттикне и креативноста и самостојното решавање проблеми, додека готовите решенија можат да им го одземат на децата важниот дел од процесот на учење.
„Не можете да иновирате без повторени неуспеси, ниту да развивате критичко размислување без соочување со неизвесноста“, истакнува таа.
Затоа, д-р Саскинд ги советува родителите да им дозволат на децата да погрешат – и повторно да се обидат.
Неуспехот не е нешто од кое децата треба секогаш да ги заштитуваме
Децата учат да се справуваат со фрустрацијата и преку односите со родителите, наставниците и врсниците. Таквите искуства можат да придонесат за развој на саморегулацијата, отпорноста и емпатијата.
Затоа, наместо постојано да им го олеснуваат патот, родителите можат да им помогнат на децата да научат како да се снајдат кога работите не се одвиваат според планот.
„Би му помогнала да стане приспособлива личност која не се откажува пред тешкотиите и учи од неуспесите за да продолжи да напредува, дури и кога решението не е веднаш видливо“, заклучува д-р Саскинд.
