Сигурно на многу родители им се случило – детето одеднаш почнува да плаче, вреска или да се фрла на земја, и тоа токму кога сте надвор, меѓу луѓе. Можеби треба да си одите од игралиштето, не сака да ја напушти продавницата или не го добило она што го посакува. Во тие моменти, додека се обидувате да разберете што му се случува и како да му помогнете, истовремено чувствувате дека сите погледи се насочени кон вас.
Ваквите ситуации знаат да бидат непријатни и исцрпувачки и за детето и за родителот, особено кога се случуваат пред други луѓе. Но, тантрумите се нормален дел од детскиот развој. Наместо да се грижите што мислат другите, најважно е да останете блиску до детето, да му покажете дека ги разбирате неговите чувства и да му помогнете полека да се смири.
Обидете се да заборавите на „публиката“
Најголемиот притисок често не доаѓа од детето, туку од чувството дека другите ве осудуваат. Можеби ви се чини дека сите мислат дека сте лош родител или дека треба „побрзо да го смирите детето“. Во реалноста, повеќето луѓе многу брзо продолжуваат со својот ден, а многу родители кои ве гледаат, всушност, се присетуваат на сопствените слични искуства.
Кога детето доживува тантрум, тоа е преплавено со силни емоции. Во тој момент тешко може да размислува рационално и да слуша долги објаснувања
Најважно е вниманието да го насочите кон детето, а не кон погледите од околината. Во тој момент на детето не му треба совршен родител кој ќе ја „спаси“ ситуацијата пред другите, туку возрасен кој ќе остане смирен и ќе му помогне да се справи со она што го чувствува.
Зошто заканите најчесто не помагаат?
Кога детето доживува тантрум, тоа е преплавено со силни емоции. Во тој момент тешко може да размислува рационално и да слуша долги објаснувања.
Речениците како што се: „Никогаш повеќе нема да дојдеме тука!“, „Ќе те оставам тука!“ или „Нема да добиеш вечера!“ ретко ќе ја смират ситуацијата. Напротив, можат дополнително да го засилат стравот и фрустрацијата.
Многу повеќе помага да останете смирени, да се спуштите на нивото на детето и со кратки, едноставни реченици да покажете дека ги разбирате неговите чувства. Можете да кажете: „Знам дека си тажен затоа што сакаш да останеш уште малку“ или „Гледам дека си многу лут“. Тоа не значи дека попуштате. Напротив, му покажувате на детето дека неговите емоции се прифатливи, дури и кога неговото однесување не е.
Како да го олесните прекинувањето на омилената активност?
Еден од честите предизвикувачи на тантрум е моментот кога детето треба да прекине со нешто во кое ужива. На децата им е тешко нагло да преминат од една активност на друга, особено кога добро се забавуваат.
Затоа е корисно однапред да ги подготвите за тоа што следува. Наместо одеднаш да кажете: „Ајде, веднаш си одиме!“, обидете се десетина минути порано да најавите дека времето за игра завршува. На пример: „Имаме уште десет минути за игра, а потоа ќе ги собереме работите и ќе си одиме.“
Кај помалите деца често помага и завршувањето на активноста да го претворите во игра. Прашајте ги кој прв ќе ги собере играчките или кој ќе помогне да се спакуваат работите. Кога детето ќе добие мала задача, полесно ја прифаќа промената и има чувство дека учествува во она што следува.
Кога тантрумот всушност е знак на замор?
Многу деца нема сами да кажат дека се уморни или жедни, туку тоа ќе го покажат преку раздразливост, плачење или нетрпеливост. Ако забележите дека детето одеднаш станало чувствително на секоја ситница, можеби не му е потребна уште една играчка или нешто што го бара, туку малку одмор, вода, храна или мирна средина.
Тантрумот на јавно место не е доказ дека сте лош родител. Не е ниту знак дека вашето дете е разгалено. Тоа е момент во кој детето се обидува да ги изрази емоциите што сè уште не знае целосно да ги контролира, додека вие правите сè што можете за да останете смирени.
Затоа, следниот пат, наместо да размислувате што ќе кажат другите, фокусирајте се на она што навистина е важно – на вашето дете. Луѓето околу вас веројатно брзо ќе го заборават тој момент. За вашето дете, пак, важно е да почувствува дека и во најтешките моменти сте тука за него – смирени, присутни и подготвени да му помогнете да ги разбере и полесно да ги надмине своите емоции.
