ЗОШТО ДЕЦАТА СЕ ЛУТАТ КОГА ЌЕ ГИ ПРАШАТЕ ДАЛИ ИМААТ СИМПАТИЈА? Родителите често ја прават оваа грешка

Прашањето „Има ли некој што ти се допаѓа?“ за родителите може да биде безопасна шега, но за детето да предизвика непријатност, срам или лутина. Наместо да инсистирате на одговор, важно е да му покажете дека неговите чувства се безбедни со вас и дека не мора да споделува нешто за што сè уште не е подготвено да разговара.

Многу родители со насмевка ги прашуваат децата дали во училиште има некој што им се допаѓа. Очекуваат малку срамежливост, насмевка или можеби некое име. Но, наместо тоа, добиваат кратко „Не!“ или „Престани, не ме интересира тоа!“.

Некои продолжуваат да прашуваат, други се шегуваат на сметка на детето, а трети помислуваат дека тоа нешто крие. Но, можно е детето едноставно да не сака да зборува за нешто што го смета за приватно, му е непријатно или сè уште не знае како да го разбере.

За возрасните, првите симпатии често се убав спомен од детството. За децата, пак, самата помисла дека родителите ќе ги коментираат нивните чувства, ќе ги задевaат или ќе им ја раскажуваат приказната на роднините може да биде доволна за веднаш да го прекинат разговорот.

Затоа целта не е да извлечете признание, туку да изградите однос во кој детето ќе знае дека може да разговара со вас за своите чувства кога самото ќе биде подготвено.

Зошто детето не сака да зборува за симпатиите?

Не постои само една причина. Некои деца сè уште не размислуваат за заљубување, додека на други им е непријатно да зборуваат за нешто што го сметаат за лично. Особено ако имаат искуство дека возрасните од нивните одговори прават шеги.

На детето може да му пречи и самата претпоставка дека мора да има симпатија. Ако родителите постојано го прашуваат дали има девојка или момче, може да стекне впечаток дека заљубувањето е нешто што се очекува од него, иако можеби воопшто не размислува за тоа.

Понекогаш децата се загрижени и за реакцијата на врсниците. Можеби некој им се допаѓа, но не сакаат пријателите да дознаат, да почнат да ги задевaат или приказната да се прошири низ одделението.

Затоа, одлучното „Не сакам да зборувам за тоа“ не треба автоматски да се толкува како доказ дека детето нешто крие. Можеби само се обидува да ја зачува својата приватност, а почитувањето на таа потреба е важен дел од односот на доверба.

Не претворајте ги симпатиите во семејна шега

„Ууу, некој се заљубил!“, „Кога ќе биде свадбата?“ или „Значи, тоа ти е идната сопруга!“ можеби им звучат безопасно на возрасните. Но, ако детето веќе чувствува непријатност, ваквите шеги можат да го натераат уште повеќе да се затвори.

Особено е важно да не го задевате пред браќата, сестрите, пријателите или поширокото семејство. Во таква ситуација, детето не ја губи само контролата врз разговорот, туку и врз тоа кој ќе дознае за неговите чувства.

Ако забележите дека се вознемирило, доволно е да престанете и да кажете: „Добро, нема повеќе да те задевам“. Нема потреба да го убедувате дека само се шегувате или дека нема причина да се лути.

Намерата можеби била добра, но важно е и како детето ја доживеало шегата.

Што да му кажете кога веднаш ќе го прекине разговорот?

Најдобриот одговор понекогаш е оној со кој не се обидувате да го продолжите разговорот по секоја цена.

Ако детето каже: „Не ме интересира тоа“, можете да одговорите: „Во ред, не мора да разговараме за тоа“.

Ако ви рече: „Престани да ме испрашуваш“, можете да кажете: „Во право си, нема да те испрашувам. Ако некогаш сакаш да разговараш, можеш да ми кажеш“.

Ако бурно реагира уште кога ќе ги споменете симпатиите, не мора веднаш да прашувате зошто толку се вознемирило. Смирената реакција му покажува дека не мора да ги брани своите граници со расправија или повлекување.

Тоа не значи дека треба да избегнувате секој разговор за чувствата. Можете да разговарате за пријателството, почитувањето, љубомората, одбивањето и начинот на кој се однесуваме кон другите, без да барате од детето да открива кому му се допаѓа.

Таквите разговори му пренесуваат важни пораки, без да го принудуваат да споделува нешто што сака да го задржи за себе.

Како да препознаете дека сте претерале со прашањата?

Ако детето секојпат ја менува темата, одговара со еден збор или се лути штом ќе ги споменете симпатиите, тоа може да биде знак дека треба да го намалите притисокот.

Не мора да значи дека постои некаков сериозен проблем. Можно е само да не му одговара таквиот начин на разговор.

На родителите понекогаш им е тешко да се откажат од прашањата затоа што сакаат да бидат вклучени во животот на своето дете. Но, блискоста не се мери според тоа колку информации ќе ни открие.

Важно е и дали детето чувствува дека смее нешто да задржи за себе, без поради тоа да ја изгуби наклонетоста или поддршката од родителите.

Довербата се гради и преку секојдневните разговори: кога слушаме без да прекинуваме, не го исмеваме она што му е важно на детето и не ги користиме неговите доверливи приказни како тема за забава со други луѓе.

Ако почувствува дека нема да го притискате, можеби еден ден само ќе ја отвори темата. А можеби нема да го направи тоа, барем не засега. И тоа е во ред.

Најважно е детето да знае дека секогаш може да ви се обрати

Не мора да го знаеме секое име, секоја порака или секој детаљ од односите на нашите деца. Но, важно е да изградиме однос во кој тие ќе знаат дека, ако некогаш се соочат со неостварена симпатија, одбивање, непријатна порака или задевaње од врсниците, ќе имаат кому да му се обратат.

Затоа е подобро да кажете: „Не мора да ми кажуваш сè, но ако нешто те мачи, секогаш сум тука за тебе“, отколку постојано да се обидувате да дознаете дали постои некој посебен во нивниот живот.

Првите симпатии не се испит што детето мора да го положи пред родителите. Некои деца со задоволство зборуваат за нив, други ги чуваат за себе, а некои сè уште воопшто не размислуваат за тоа. Сите овие реакции можат да бидат сосема вообичаени.

Понекогаш најдобриот начин детето еден ден да ви се довери е токму денес да прифатите кога ќе ви каже дека не сака да разговара.