Дали вашето дете често реагира со лутина, плач или агресија кога нешто не му оди од рака или кога не ја добива веднаш посакуваната награда? Бурните реакции може да се појават и во навидум безначајни ситуации – кога не успева да сложи сложувалка, да нацрта фигура како што замислило или кога не добива уште едно чоколадо.
Ваквото однесување најчесто ги загрижува родителите на деца кои покажуваат знаци на хиперактивност и слабо внимание, како и родители чии деца имаат говорни потешкотии, како што е пелтечењето. Сепак, вакви реакции може да се појават кај секое дете кое тешко се справува со неуспех и ограничувања.
Фрустрацијата е чувство на немоќ кога лицето не може да задоволи некоја своја потреба или желба која ја смета за многу важна. Некои деца имаат повисок праг на толеранција на фрустрација и полесно се справуваат со неуспесите, додека други тешко го поднесуваат и најмалиот неуспех. Доколку ниската толеранција на фрустрација не се препознае и не се третира навреме, детето може да стане анксиозно, несигурно или да развие нереални стравови, што директно влијае врз неговиот емоционален и ментален развој.
Како да го подигнете прагот на толеранција на фрустрација кај вашето дете?
Поставувајте краткорочни цели
Со поставување краткорочни цели што можат да се постигнат во краток временски период, му помагате на детето да го одржи вниманието и фокусот. Набљудувајте го детето и обидете се да препознаете во кој момент почнува да губи интерес, да се досадува или да станува исфрустрирано. Во тој момент, поставете цел која нема да бара подолго задржување на истата активност – една или две минути, во зависност од возраста. Целта е постепено да се тренира толеранцијата на фрустрација, без притоа да се поставуваат нереални или преголеми барања.
Наградувајте го трудот, не само успехот
Наградете го детето секогаш кога ќе вложи дополнителен напор за да ја постигне целта. Наместо да го фалите само крајниот резултат, фокусирајте се на трудот што го вложило. Кога го пофалувате, објаснете му колку било упорно, вредно и посветено. Ако кај детето се развие чувство на гордост и задоволство поради вложениот труд, нивото на фрустрација значително ќе се намали. На тој начин, детето нема да се чувствува неуспешно дури и кога целта нема да биде постигната.
Разговарајте и поттикнете самостојност
Често се случува детето да очекува некој друг да го реши неговиот проблем. Не дозволувајте сожалувањето да прерасне во попуштање или манипулација. Прашајте го како се чувствува, дозволете му да ги изрази емоциите, гушнете го и разговарајте за проблемот. Потоа обидете се заедно да дојдете до решение, но оставете го детето само да се обиде да го реши. Ако ситуацијата стане премногу напната, дозволете кратка пауза – прошетка или гледање цртан филм – но бидете доследни и инсистирајте започнатата задача да се доврши.
Направете пауза кога е потребно
Кога некоја активност не му оди од рака и фрустрацијата расте, кратка пауза може значително да помогне. По неколку минути, предложете му на детето да стане, да се прошета или да направи нешто друго, со цел да се намали тензијата и вознемиреноста.
Учете преку игра
Друштвените игри како „Не лути се човече“, „Монопол“ и слични се одличен начин за развивање на толеранцијата на фрустрација. Тие го учат детето на трпение, чекање на ред, седење мирно и одржување фокус. Во исто време, детето учи како да се справи и со победите и со поразите, со што постепено се поместуваат границите на толеранцијата на фрустрација.
