Современото родителство се соочува со бројни предизвици, а границата помеѓу грижа, попустливост и поставување здрави правила сè почесто станува нејасна. Во желбата да им обезбедат сè на своите деца и да избегнат конфликти, многу родители несвесно паѓаат во модели на однесување кои можат да имаат долгорочни последици врз нивниот развој, самодисциплина и однос кон авторитетот. Психолозите предупредуваат дека премалку очекувања, избегнување на граници и страв од реакциите на детето можат да доведат до ситуации во кои детето добива поголема контрола отколку што е здраво за неговата возраст. Дополнително, општествените промени и намалената отвореност за совети од околината прават родителите сè почесто да остануваат сами со своите дилеми, без поддршка или корективен глас од страна. Во вакви услови, важно е да се препознае каде завршува грижата, а каде започнува попустливоста, како и зошто поставувањето јасни граници и одржувањето баланс меѓу потребите на детето и сопствените потреби на родителот е клучно за здрав семеен развој.
Според мислењето на психологот Ема Џенер, постојат неколку сериозни проблеми во начинот на воспитување на децата кои се сè повеќе присутни и кои, според неа, се загрижувачки.
Страв од сопственото дете
Децата денес имаат премногу контрола. Родителите често одат по линија на помал отпор, што може да биде голема грешка. Ако детето побара нешто, желбите често се исполнуваат веднаш, со цел да се избегнат детски хистерии и испади.
Но, прашањето што се поставува е – од што се плашат родителите? Дали од реакцијата на детето или од моменталниот конфликт? Во обид да избегнат непријатни ситуации, родителите понекогаш несвесно му дозволуваат на детето да ги диктира правилата.
Минимум очекувања
Често се случува родителите да „кренат раце“ кога ќе се соочат со невоспитано однесување – не само дома, туку и на јавни места, оправдувајќи се дека „детето е такво“. Но, децата не се родени со вакви навики – тие се учат.
На детето мора да му се посвети внимание на однесувањето. Родителите се тие кои треба да го насочат и воспитуваат. Поставувањето повисоки стандарди, доследноста и трпението се клучни – со време, децата се прилагодуваат на тие очекувања.
Без совети, молам!
Некогаш мислењата од околината – наставници, соседи или други возрасни – имаа поголема тежина во воспитувањето. Тие често укажуваа на одредени однесувања кај децата, а родителите тоа го прифаќаа како корисна повратна информација.
Денес, ситуацијата е поинаква. Многу родители не прифаќаат совети или забелешки од други луѓе. Доколку некој се обиде да укаже на однесувањето на детето, реакцијата често е одбрамбена или бурна.
Потребите на детето на прво место
Нема сомнеж дека децата треба да бидат приоритет во семејството. Сепак, според стручњаците, денес тоа често оди во крајност – родителите ги занемаруваат сопствените потреби и менталното здравје во име на детето.
Ваквиот пристап може да доведе до исцрпеност и нерамнотежа во семејниот живот. Затоа е важно да се воспостави здрав баланс и понекогаш да се каже „не“, не само кон детето, туку и кон сопствените прекумерни очекувања.
