Не треба многу да размислуваме за да заклучиме дека повеќето родители имаат една иста цел – да одгледаат деца кои се самоуверени, сигурни во себе и ментално здрави. Најприродно ни изгледа дека патот до самоуверено дете води преку постојани пофалби, поддршка и зборови што кај детето создаваат чувство на гордост и доверба. Но, дали тоа е навистина доволно и дали е вистинскиот начин?
Познатиот психолог д-р Беки Кенеди смета дека, ако сакаме да одгледаме самоуверено дете, подобро е да избегнуваме честo користење на зборот „браво“. Таа често е нарекувана „шепот на милениумското родителство“, бидејќи нејзините совети ги поместуваат границите и не се фокусираат само на децата, туку и на поддршката за родителите.
Многу од денешните родители во своето детство ретко го слушале тој збор, или нешто слично, па често велат дека им недостигала. Денес, пак, децата ги пофалуваме на секој чекор, до таа мера што може да се запрашаме дали понекогаш и претеруваме, правејќи ги помалку отпорни на неуспех. Д-р Кенеди не смета дека пофалбите ги прават децата слаби, но верува дека не треба автоматски да велиме – „браво“.
Иако самиот збор не им штети на децата, истакнува таа, на децата им треба повеќе од едноставна пофалба. Наместо тоа, родителите треба да одат чекор подлабоко и јасно да објаснат зошто се горди, што точно кај детето го ценат. Така детето учи да размислува за процесот и трудот што го довеле до резултатот.
Ова Кенеди го објаснува со личен пример: „Јас сум навистина лоша во ликовното изразување, па сè што ќе нацрта мојата ќерка ми изгледа неверојатно“, раскажа таа. Наместо да ја пофали, ѝ поставува прашања: „Кажи ми за сликата. Зошто тука избра црвена боја?“ Детето потоа ја споделило целата приказна – како никогаш не видело црвен полициски автомобил – и така ја споделило својата замисла со мајка ѝ.
Целта, вели Кенеди, е да се поттикне разговор и детето да ја раскаже својата приказна, она што му е во мислите. Ако детето е фокусирано само на пофалбата, учи дека е доволно нешто да направи за родителот да го пофали, без да размислува за процесот. А вистинската самодоверба се гради одвнатре, не однадвор. Затоа е важно, покрај пофалбите, да се зборува и за вложениот труд, а не само за конечниот резултат.
Наместо да ја завршиме комуникацијата со едноставно „браво“, д-р Кенеди советува прво да ги поттикнеме децата да зборуваат за тоа како се труделе. „Сè што му помага на вашето дете да сподели повеќе за себе, на крајот прави тоа да се чувствува подобро“, вели таа. И токму тоа е суштината на приказната за пофалбите.
