Секој родител сака да воспита дете кое знае да каже „благодарам“, го цени трудот и не ги зема работите здраво за готово. Но понекогаш, и покрај најдобрите намери, децата развиваат токму спротивни навики.
Не станува збор за тоа дека децата се „лоши“, туку за модели на однесување што несвесно ги усвојуваат дома. Стручњаците предупредуваат дека одредени родителски постапки можат да поттикнат чувство дека сè се подразбира – наместо да се цени.
Еве три особини што често се појавуваат кај родители чии деца покажуваат незблагодарност.
1. Секогаш даваат сè – без граници
Родителите кои сакаат да им обезбедат на децата „сè што тие немале“ често ја преминуваат тенката граница. Детето добива играчки, уреди или исполнети желби без многу чекање или труд.
Проблемот? Детето брзо се навикнува дека работите доаѓаат сами од себе.
Кога нема чувство на чекање, откажување или заслужување, тешко се развива благодарност. Наместо радост, се појавува очекување – па дури и незадоволство ако нешто изостане.
2. Го избегнуваат зборот „не“
Поставувањето граници не е лесно, особено кога сакаме да избегнеме солзи или фрустрација. Но децата кои ретко слушаат „не“ често не учат како да се справат со одбивање.
Со време можат да развијат чувство дека имаат право на сè што ќе посакаат.
Ваквиот начин на воспитување не ги учи на трпение ниту на почит кон туѓиот труд. Наместо благодарност, се развива чувство дека нешто „им следува“.
3. Не ги вклучуваат децата во секојдневните обврски
Кога родителите прават сè сами – од готвење до средување – децата често немаат увид колку труд стои зад секојдневните работи.
Ако детето не учествува, тешко може да ја разбере вредноста на тоа што го има.
Малите обврски, како средување на собата или помагање во кујната, им помагаат на децата да развијат чувство на придонес. Токму тоа чувство често води кон поголема благодарност.
Благодарноста се учи – секој ден
Важно е да се нагласи: ниту еден родител не е совршен, а секое дете може да научи да биде благодарно.
Малите промени можат да направат голема разлика:
- поставување јасни граници
- поттикнување на детето да учествува во семејниот живот
- разговор за вредноста на трудот и работите
Благодарноста не е нешто со што се раѓаме – тоа е вештина што се развива преку секојдневни ситуации.
