Децата ги обожаваат своите домашни миленици – и тоа со добра причина. Суштества, големи и мали, ги учат, ги забавуваат и им нудат посебен вид пријателство. Целата таа љубов често резултира со тоа родителите во својот дом да примат крзнест, а понекогаш и не толку крзнест пријател. Многу деца го започнуваат животот со домашен миленик, а уште поголем број растат со него во некој период од детството, вели Гејл Ф. Мелсон, професорка по развојни студии на Универзитетот Пурдју.
Милениците како помош во учењето
Воспитувачите одамна знаат дека доведувањето терапевтски животни, најчесто кучиња, во училиштата им помага на децата со потешкотии во учењето. Сега се открива дека присуството на пријател кој не осудува може да им користи на сите деца.
„Ако се мачите со читање и некој ви каже: ‘Време е да земеш книга и да вежбаш’, тоа и не е многу примамлива понуда“, вели д-р Су Џалонго. „Од друга страна, да се свиете покрај куче или мачка е многу попривлечно.“
Извор на утеха
Животните можат да бидат и голем извор на утеха. Д-р Мелсон прашала група петгодишни деца што прават кога се тажни, лути, исплашени или кога имаат тајна. Повеќе од 40 проценти спонтано рекле дека им се обраќаат на своите миленици.
„Родителите ги оценуваат децата кои добиваат поддршка од своите животински придружници како помалку анксиозни и помалку повлечени“, вели таа. Без разлика дали станува збор за хрчак или коњ, додава д-р Џалонго, животното му дава на детето тема за разговор и заеднички интерес со другите деца.
Поттикнување на грижливост
Д-р Мелсон почнала да го проучува влијанието на домашните миленици за да открие како луѓето ја развиваат способноста да се грижат за другите.
„Грижливоста не е особина што одеднаш се појавува во зрелата возраст, кога ќе ни затреба“, вели таа. „И не се учи само затоа што некој се грижел за вас кога сте биле дете. Луѓето имаат потреба да вежбаат да бидат негуватели додека се млади.“
Во современиот свет, децата имаат малку можности да се грижат за други живи суштества, освен за домашните миленици. Во своето истражување, д-р Мелсон следела колку време децата постари од три години активно поминуваат грижејќи се за своите миленици, во споредба со грижата за помали браќа и сестри.
Децата со домашни миленици поминувале 10,3 минути во грижа во текот на 24 часа, додека оние со помали браќа и сестри, но без миленици, поминувале само 2,4 минути.
Здравствени придобивки
Постојат и научни докази дека животните можат да помогнат во заштитата на децата од некои болести. Според постара студија на Денис Оунби, педијатар и поранешен раководител на одделот за алергологија и имунологија на Медицинскиот факултет во Џорџија, поседувањето повеќе домашни миленици всушност го намалува ризикот од развој на одредени алергии кај децата.
Неговото истражување следело 474 бебиња од раѓање до седумгодишна возраст и открило дека децата кои биле изложени на два или повеќе кучиња или мачки во бебешка возраст имале двојно помала веројатност да развијат вообичаени алергии. И поновите студии, како онаа од 2018 година, откриле „дозно зависна“ поврзаност помеѓу бројот на домашни миленици во првата година од животот и зачестеноста на алергиските болести.
Никој со сигурност не знае зошто е тоа така, но д-р Оунби има теорија: „Кога детето си игра со куче или мачка, животните често го лижат. Со тоа лижење се пренесуваат бактерии кои живеат во устата на животните, а изложеноста на тие бактерии може да го промени начинот на кој имунолошкиот систем на детето реагира на други алергени.“
Градење самодоверба
Преглед на научна литература од 2017 година за деца и домашни миленици покажал дека дружењето со миленик може да им помогне на децата во градењето самодоверба.
„Прегледот пронајде докази за поврзаност помеѓу поседувањето домашен миленик и широк спектар емоционални здравствени придобивки во детството, особено во однос на самодовербата и чувството на осаменост“, заклучиле авторите.
Зајакнување на семејните врски
Една од најголемите придобивки од домашните миленици често е неочекувана: тие можат да им помогнат на семејствата да станат посилни и поблиски.
„Кога и да ги прашам децата и родителите дали нивните миленици навистина се дел од семејството, повеќето изгледаат изненадени – па дури и навредени – од тоа прашање“, вели д-р Мелсон. Најчестиот одговор е: „Се разбира дека се!“
Домашниот миленик често е во центарот на семејните активности. Сите заедно го шетаат кучето, учествуваат во хранењето или едноставно си играат со него на подот. Дури и само набљудувањето на мачка како си го брка опашот или на риби како пливаат во аквариум има свои придобивки.
Времето посветено на грижата за милениците нуди можност за забавување во забрзаното темпо на современиот живот. Ако некој ве праша што сте правеле, може да одговорите „ништо“. А во денешното време на презафатени деца и родители, „ништо“ може да биде многу важна работа.
