ФИБРОМИЈАЛГИЈА КАЈ ДЕЦА: Повеќето педијатриски пациенти се дијагностицираат на возраст меѓу 13 и 15 години

Пациентите со јувенилна фибромијалгија чувствуваат болка, често низ целото тело, која понекогаш се опишува како постојана, тапa болка. Болката обично се јавува на двете страни од телото, над и под половината, а неколку делови од телото најчесто се чувствителни и болни на допир

Оваа состојба најчесто се јавува кај адолесцентни девојчиња

Јувенилната фибромијалгија е состојба која предизвикува хронична болка во мускулите и меките ткива низ целото тело. Најчесто се јавува кај адолесцентни девојчиња, при што поголемиот дел од педијатриските пациенти се дијагностицираат на возраст меѓу 13 и 15 години.

Иако причината е непозната, фибромијалгијата има тенденција да се јавува во семејства. Јувенилната фибромијалгија понекогаш се развива кај деца кои доживеале физичка траума, хируршка интервенција, инфекција или значаен психолошки стрес, иако може да започне и постепено со текот на времето, без еден јасен и очигледен предизвикувач.

Сензации кои нормално не би предизвикале болка се доживуваат како болни, додека сензации кои обично се болни се перципираат како уште поболни, подолготрајни и пошироко распространети

Комбинацијата од генетска предиспозиција и физички или емоционални стресори може да доведе до процес наречен централна сензибилизација на централниот нервен систем. При централната сензибилизација, нервите што испраќаат сигнали за болка стануваат преосетливи, а се случуваат и промени во рецепторите, невротрансмитерите и сигналните патишта што го сочинуваат централниот нервен систем.

Ова често предизвикува претерани реакции на болка. Сензации кои нормално не би предизвикале болка се доживуваат како болни, додека сензации кои обично се болни се перципираат како уште поболни, подолготрајни и пошироко распространети.

Јувенилната фибромијалгија понекогаш се развива кај деца кои доживеале физичка траума, хируршка интервенција, инфекција или значаен психолошки стрес, иако може да започне и постепено со текот на времето, без еден јасен и очигледен предизвикувач

Тоа значи дека кај јувенилната фибромијалгија, нервниот систем останува „заглавен“ во постојана состојба на зголемена реактивност. Прагот за пренос на болни сигнали е намален, и пациентот продолжува да чувствува болка дури и откако првичната повреда или траума веќе е заздравена. Иако ова може да биде фрустрирачка состојба, важно е да се запомни дека болката на вашето дете е реална и дека може да се подобри.

Симптоми

Пациентите со јувенилна фибромијалгија чувствуваат болка, често низ целото тело, која понекогаш се опишува како постојана, тапa болка. Болката обично се јавува на двете страни од телото, над и под половината, а неколку делови од телото најчесто се чувствителни и болни на допир.

Други симптоми вклучуваат:

  • Чести главоболки.
  • Замор и проблеми со спиењето.
  • Болка или грчеви во долниот дел од стомакот.
  • Отоци или чувство на вкочанетост.
  • Когнитивни тешкотии, односно чувство на „замагленост“.
  • Депресија или анксиозност.

Третман

Третманот е насочен кон тоа да им се помогне на децата да се вратат на нормално секојдневно функционирање, да се намали болката и да се подобри спиењето.

Лекови: По потреба може да се препорачаат следниве: лекови против болка што се издаваат без рецепт, како ацетаминофен (парацетамол) или ибупрофен, или лекови за депресија, во зависност од потребите на вашето дете.

Физичка активност: Физиотерапевт може да работи со вашето дете на вежби за истегнување на мускулите и за подобрување на кардиоваскуларното здравје и физичката кондиција. Многу е важно вежбите да се изведуваат секојдневно, дури и кога има болка, чувствителност или непријатност во зафатените делови од телото. Физикалната терапија ќе помогне во изработка на план за редовна аеробна физичка активност со цел подобрување на протокот на крв, ублажување на циркулаторните симптоми и подобрување на физичката функција, вклучувајќи сила, издржливост, кондиција, рамнотежа и флексибилност.

Ментално здравје: Психолог може да работи со вашето дете на третман на поврзани состојби, како анксиозност или депресија, кои може да се појават како последица на хроничната болка. Психологот исто така може да му помогне на детето да развие вештини за намалување на стравот од болка и да изгради стратегии за справување со болката.  (Johns Hopkins Medicine)