Како децата растат, родителите честопати откриваат колку можат да бидат гласни. Но, со тек на време, многумина се запрашуваат зошто толку викаат и дали е возможно да ги дисциплинираат децата без да го зголемат тонот. Се дерете на детето, но тоа не носи позитивен резултат, а ни вам не ви е пријатно. Може ли ова да се промени? Стручњаците велат дека може, но е потребна свесност и трпение.
Зошто викаме
Викањето често произлегува од фрустрација и недостаток на контрола врз бесот. Родителите мислат дека ова е подобро од удирање, но стручњаците предупредуваат дека и едното и другото покажува проблем во комуникацијата. Како што физичкото казнување не учи детето да биде добро, така и викањето не помага во воспитувањето. Напротив, децата учат дека со лутина и гласност се решаваат конфликти и се изразуваат негативни емоции.
Мали расправии меѓу децата, хаос по цел ден со играчки и ситуации кога планот за ручек или вечера не се одвива како што сте замислиле – сите овие моменти лесно можат да ја зголемат јачината на вашиот глас. Но, постои начин да се избегне автоматското викање.
Што да направите наместо да викате
Претераното викање ја прави детската послушност непоследователна. Децата стануваат имуни на вашето дерење, а вие забележувате дека зборувате сè погласно. Наместо тоа:
-
Оддалечете се за момент кога чувствувате дека ќе се развикате, а потоа вратете се и разговарајте мирно.
-
Користете низок, цврст глас за да се фокусирате на постапката, а не на детето како личност.
-
Применувајте природни последици: ако детето во бес ја фрлило играчката, кажете му да ја подигне. Ако не сака, останете доследни во казната, без попуштање. Доследноста е клуч за успешна дисциплина.
Кога викањето е оправдано
Во некои ситуации викањето е единствената реакција – особено кога е загрозена безбедноста на детето: истрчување на улица, приближување кон шпорет или играње на отворен прозор. Во овие моменти, целта на гласниот тон е да се привлече вниманието и да се спречи повреда. Детето ќе се вознемири, но тоа е природен одговор на стравот во вашиот глас. После тоа, важно е да го гушнете детето и да му објасните дека сте се плашеле, без дополнителни казни – самата ситуација веќе учи лекција.
