Искуствата од детството силно го обликуваат начинот на кој се доживуваме себеси, другите и односите. Ако родителите биле емоционално достапни, се развива сигурен стил на приврзаност, додека честото осамување може да остави долготрајна трага врз емоционалното здравје и однесувањето во возрасна доба.
Децата кои биле препуштени сами на себе често развиваат обрасци поврзани со чувството на невидливост, несигурност и претерана самостојност. Иако тоа не мора нужно да ја одреди иднината, таквите искуства можат да влијаат врз односите, самодовербата и начинот на соочување со емоциите. Ова се некои од особините што можат да се развијат кај луѓето кои биле осамени во детството.
Чувство дека не заслужувате љубов
Личностите кои во детството биле емоционално занемарени често се сомневаат во сопствената вредност. Психотерапевтката Дајан Пул Хелер објаснува дека тоа се случува кога родителите ги одбиваат децата или им посветуваат внимание само во одредени ситуации, додека нивните емоционални потреби остануваат занемарени.
Децата кои поминуваат многу време сами пропуштаат важна интеракција со родителите која помага во развојот на идентитетот
„Децата во таквите семејства исто така често се препуштени сами на себе“, наведува Пул Хелер, поради што во возрасна доба потешко се поврзуваат со другите, пишува Your Tango.
Честа емоционална вкочанетост
Ако детето било без емоционална поддршка, може да научи да ги потиснува сопствените чувства за да се заштити. Тој механизам помага во детството, но подоцна го отежнува поврзувањето со другите и изразувањето на емоциите. Поради тоа, во зрелата доба може да се јави чувство на одвоеност од сопствените емоции и тешкотии во нивното препознавање.
Страв дека сте товар за другите
Чувството дека ги оптоварувате другите често произлегува од незадоволените емоционални потреби во детството. Тешко е да се побара поддршка и отворено да се зборува за проблемите бидејќи постои страв од отфрлање. Истражувањата покажуваат дека емоционалното занемарување е силно поврзано со чувството дека сме непожелни или товар во односите.
Тешкотии со поставување граници
Личностите кои пораснале во самотија често имаат проблем со границите – или воопшто не ги поставуваат, или пак тие се премногу ригидни. Советничката и терапевтка Одри Тејт објаснува: „Границите се тука за да ве заштитат, да ви пружат сигурност. Вие сте тие кои ги избираат своите граници.“ Таа нагласува дека е важно јасно да се дефинираат и доследно да се одржуваат.
Склоност кон нестабилни врски
Недостатокот на сигурност во раната возраст може да доведе до проблеми со довербата и страв од напуштање. Поради тоа, личностите можат да избираат несоодветни партнери или да се повлекуваат кога односот ќе стане стабилен. Стабилноста може да им делува непознато и несигурно.
Тешко донесување одлуки
Без родителско водство во детството, може да се развие несигурност во сопственото расудување. Личностите често се потпираат на мислењата на другите и тешко донесуваат одлуки. Иако можат да делуваат независно, всушност им недостасува доверба во себе.
Чувството дека ги оптоварувате другите често произлегува од незадоволените емоционални потреби во детството. Тешко е да се побара поддршка и отворено да се зборува за проблемите бидејќи постои страв од отфрлање
Хронична осаменост
Долготрајната осаменост во детството може да доведе до чувство на осаменост и во возрасна доба, дури и кога сме опкружени со луѓе. Психологот Гај Винч ја опишува осаменоста како „универзално и длабоко човечко искуство“. „Осаменоста нè заробува. Чувствуваме како на никого да не му е грижа, па се воздржуваме да им се обратиме токму на оние луѓе кои би можеле да ни помогнат“, објаснува тој.
Непријатност поради потпирање на други
Ако рано сте научиле дека мора да се потпрете само на себе, потпирањето на другите може да делува непријатно или несигурно. Таквата хипернезависност може да доведе до изолација. Сепак, прифаќањето помош не значи губење на самостојноста, туку создавање поздрави односи.
Тешкотии во разбирањето на сопствениот идентитет
Децата кои поминуваат многу време сами пропуштаат важна интеракција со родителите која помага во развојот на идентитетот. Истражувањата покажуваат дека слабиот родителски одговор на потребите на детето е поврзан со послабо чувство на идентитет. Тоа може да доведе до несигурност и барање потврда однадвор, но идентитетот со текот на времето може да се изгради и да се зајакне.
