Родителите на возрасни деца кои минуваат низ тежок период често се наоѓаат во дилема — како да бидат поддршка, а истовремено да останат искрени. Психологот Џефри Бернштајн објаснува дека во такви ситуации, децата повеќе имаат потреба од прифаќање отколку од пофалби.
Токму чувството на емоционална сигурност овозможува поотворена и поквалитетна комуникација.
Многу родители признаваат дека им е тешко да најдат баланс — не сакаат да звучат како да критикуваат, но кога ќе забележат напредок, тешко им е да не реагираат.
Кога „пофалбата“ звучи како критика
„Токму тогаш родителите често изговараат четири зборови кои звучат охрабрувачки, но можат да имаат спротивен ефект — ‘Е, тоа е веќе подобро’“, објаснува Бернштајн.
Иако на прв поглед оваа реченица изгледа безопасно, таа може да се доживее како критика за сè што било претходно.
Тој споделува пример со татко кој сакал да ја поддржи својата ќерка, но постигнал спротивен ефект — наместо да се зближат, таа се почувствувала оттурната.
Условната пофалба создава притисок
Ќерката отворено му кажала како ја доживеала неговата реакција:
„Не ми даваш поддршка, туку ме осудуваш за тоа што било порано. Само кажи ми дека ти е мило што добив работа.“
Според Бернштајн, возрасните деца често се борат со претерано размислување, сомнеж во себе и страв од неуспех.
Кога пофалбата звучи условно, тоа може дополнително да го зголеми притисокот и несигурноста — наместо да ги намали.
Што да кажете наместо тоа?
Наместо проценување, психологот советува да користите јазик на прифаќање и поддршка.
Некои од фразите што ги препорачува се:
- „Знам дека ова не ти беше лесно“
- „Ми е мило што зборуваш со мене за ова“
- „Го ценам трудот што го вложуваш“
- „Јас сум на твоја страна, без разлика колку време ќе треба“
Ваквите изјави го намалуваат одбранбениот став и поттикнуваат поотворена комуникација, бидејќи создаваат чувство на сигурност — што е клучно за градење здрав однос меѓу родителите и децата.
