Искуствата од детството, вклучувајќи и траумите, често влијаат врз односите, стиловите на приврзаност, комуникацијата и чувството на сопствена вредност во зрелата возраст. Иако од траумите може да се заздрави без оглед на годините, тие понекогаш остануваат „запишани“ во несвесни уверувања и обрасци на однесување за кои воопшто не сме свесни.
Токму затоа кај луѓето кои имале тешко детство често се појавуваат одредени, на прв поглед необични навики, кои всушност претставуваат механизми за преживување развиени за справување со страв, стрес и несигурност.
Претерано извинување
Оваа навика често се развива кај лица кои во детството се извинуваале за да ги заштитат емоциите на родителите или сопствената безбедност. Психологот Даниел С. Лобел објаснува дека ваквото угодување на другите продолжува и во зрелата возраст како механизам за самосмирување во напнати и стресни ситуации, иако може да ги оптовари односите.
Претерано потпирање на независност
Кај луѓе кои во детството имале незадоволени потреби или чувство на губење контрола, независноста може да стане начин за справување со стресот. Иако самостојноста сама по себе не е негативна, во овој контекст таа често води кон избегнување потпирање на други и емоционално оддалечување од луѓето.
Тешкотии со довербата
Кога родителите создале несигурна средина, недовербата кон другите често станува автоматска реакција. Во зрелата возраст, ваквите луѓе често очекуваат разочарување или предавство – и во личните односи и на работа – иако истовремено развиле силна отпорност.
Емоционално дистанцирање
Ако детето немало безбеден простор за изразување силни емоции, во зрелата возраст емоционалната отупеност може да функционира како форма на заштита. Истражување објавено во Journal of Psychosomatic Research предупредува дека долготрајното потиснување емоции може да има сериозни последици врз здравјето, односите и општата благосостојба.
Постојано очекување на најлошото
Психологот Фабијана Франко објаснува дека луѓето со трауматично детство често го „истренирале“ мозокот постојано да ја очекува опасноста. Поради тоа тие остануваат во состојба „бори се или бегај“, што ја засилува анксиозноста и постојаната загриженост.
Избегнување одмор
Кај луѓе кои во детството биле преоптоварени со обврски, одморот често се поврзува со чувство на вина. Во зрелата возраст тоа резултира со постојана работа, пренатрупан распоред и туркање на сопствените граници до прегорување, со цел да ја „докажат“ сопствената вредност.
Избегнување конфликти и расправии
Емоционалната траума во детството често доведува до избегнувачки обрасци на однесување во зрелата возраст. Истражување објавено во Frontiers in Psychology покажува дека луѓето кои конфликтите ги доживувале како закана, често бегаат од расправии уште пред да ја освестат сопствената анксиозност.
Одбивање комплименти и пофалби
Кај лица со ниска самодоверба, пофалбите можат да предизвикаат непријатност бидејќи не се вклопуваат во негативните уверувања за себе. Позитивните зборови тогаш делуваат збунувачки или дури неприфатливи, иако доаѓаат со добра намера.
Граници „сè или ништо“
Терапевтот специјализиран за траума, Ричард Бруилет, објаснува дека луѓето кои пораснале во несигурни услови често развиваат крајности во поставувањето граници. Бидејќи во детството немале избор, во зрелата возраст или целосно ги затвораат односите или дозволуваат премногу, што дополнително ја отежнува блискоста.
