Сите ние ги имаме тие семејни „непишани правила“ – навики што ни изгледаа нормални додека сме растеле, сè додека не сфативме дека всушност се доста исцрпувачки. Без разлика дали се културно вкоренети или развиени како одбранбен механизам, овие модели често функционираат во позадина на нашите животи, тивко исцрпувајќи ја нашата енергија.
Добрата вест е дека стануваме подобри во препознавањето и решавањето на овие проблеми. Промената на семејната динамика не бара драматични конфронтации, само малку свесно „одучување“.
Напуштање на „клубот на чисти чинии“
Повеќето од нас беа израснати од родители или баби и дедовци кои ја гледаа празната чинија како речиси трагедија. Иако овој став произлезе од почитувањето на храната, членството во „клубот на чисти чинии“ всушност нè учи да ги игнорираме сигналите на сопственото тело.
Поздравата алтернатива е да го слушате вашиот стомак, а не правилата на бонтон. Ако сте сити, престанете да јадете. Чувањето на тие последни неколку залаци за подоцна не е расипничко – тоа е начин да ги почитувате сопствените физички граници.
Чување убави работи за посебни пригоди
Речиси секој има „убав“ прибор за јадење некаде настрана, скап парфем или свилена кошула за „специјална пригода“ што никогаш не доаѓа. Со третирање на секојдневниот живот како генерална проба за некоја совршена иднина, ја пропуштаме радоста на сегашниот момент.
Животот е посебна пригода. Облечете го тој фустан за во продавница. Користете ја најубавата шолја за вашето утринско кафе. Вклучувањето „убави работи“ во вашата дневна рутина е едноставен, но моќен чин на самољубие.
„Тивок третман“ наместо решавање проблеми
Таканаречениот тивок третман е во основа емоционално игнорирање во вашиот дом. Иако може да изгледа како штит, всушност е ѕид што ја заробува огорченоста од двете страни. Очекувањето вашиот партнер или дете да „погоди“ зошто сте вознемирени е рецепт за многу долг, студен викенд.
Наместо тоа, обидете се со пристапот „Ми треба една минута“. Во ред е да бидете премногу лути за да зборувате, но треба јасно да се каже. Изјава како „Во моментов сум навистина фрустриран и ми треба половина час да се смирам пред да можеме да разговараме“ е многу поздрава од три дена молчење.
Форсирање и покрај болеста
Постои чудна гордост што некои семејства ја чувствуваат држејќи се до своите обврски и покрај треска или кашлица. Одморите се третираат како луксуз, а не како биолошка неопходност. Всушност, одењето на работа или училиште додека сте болни не ве прави херој, туку потенцијална биолошка опасност за другите.
Треба да го нормализираме боледувањето. Да се биде силен значи и да се знае кога вашата батерија е на 5%. Кога член на семејството вели дека не се чувствува добро, одговорот треба да биде „Оди легни“, а не „Дали си сигурен дека можеш да се справиш со тоа?“
Избегнување тешки теми
Секое семејство има свој „слон во собата“ – без разлика дали станува збор за финансиски стрес, проблем со менталното здравје или стара омраза. Молчиме затоа што мислиме дека тоа е одржување на мирот, но нерешените проблеми не исчезнуваат, тие само се влошуваат со текот на времето.
Не мора да решавате сè преку ноќ. Самото отворање на вратата за разговор, како на пример: „Еј, во последно време сум под стрес за нашиот буџет, можеме ли да разговараме?“, ја одзема моќта на тајните. Комуникацијата ја претвора групата луѓе што живеат заедно во вистински тим.
