Ние, родителите, сме првите и најважните личности во животот на детето. Се трудиме да им всадиме сè што сметаме дека треба да знаат, даваме сè од себе да ги научиме на она што ни изгледа важно за нив и за животот што е пред нив. Иако често мислиме дека мораме да им кажеме што да научат и запомнат, децата многу подобро учат од тоа што ние го правиме и како се однесуваме во одредени ситуации.
Некои работи ни се логични – на пример, знаеме дека повеќето деца, ако растат со родител кој пуши, со текот на времето и самите ќе почнат да пушат, без разлика колку им зборуваме дека тоа не е добро. Но постојат и скриени пораки што им ги пренесуваме, а често воопшто не сме свесни за нив.
Еве кои три работи децата ги учат од нас, а возрасните ретко ги забележуваат:
- Колку лесно или тешко остануваме смирени
Ако како личности и како родители лесно губиме контрола, се лутиме и „експлодираме“, децата тоа го препознаваат и го пресликуваат во сопственото однесување. Кога не ги задоволуваме сопствените потреби, немаме многу што да им дадеме на другите. Кога сме уморни и без енергија, многу потешко се справуваме со детските испади.
Важно е да бидеме нежни кон себе кога не сме „совршени“, кога грешиме или кога не можеме сè да држиме под контрола. Прости си кога викаш и кога правиш спротивно од она што знаеш дека треба. Дај го најдоброто што можеш.
Децата можат да ни разбудат нерешени емоции и да нè натераат да се чувствуваме повредени и фрустрирани. Прегрнете ги деловите од себе што сè уште болат. Признајте ги и прифатете ги сопствените чувства од минатото без осуда и подарете му на „внатрешното дете“ љубов и потврда што можеби никогаш не ги добило.
Вежбајте смиреност наместо паника. Детето кое доживува силна емоција нема да „се скрши“ од тоа. Вашата смиреност ќе му го покаже патот низ она што го чувствува.
- Колку се разумни твоите очекувања
Кај малите деца, испадите на бес се резултат на насобран стрес и преоптовареност од сите дразби околу нив. Дури и кога децата веќе можат да ги кажат своите потреби, нивниот мозок сè уште не е способен да ги обработи и изрази силните емоции. Испадот е начин телото да се врати во рамнотежа.
Затоа ваквите реакции најчесто се појавуваат кога децата се уморни или се наоѓаат во премногу динамична и бучна средина. Важно е да знаеме дека децата тоа не го прават намерно и не уживаат во тоа. Нивниот испад е порака, сигнал, повик за помош.
Како што се развива мозокот, детето станува сè поспособно да ги изрази своите чувства и потреби со зборови. Ако тргнеме од сознанието дека двегодишно дете не е „лошо“ или „безобразно“, туку го истражува светот, сè добива поинаква перспектива. Таа емпатија менува сè.
- Колку и како комуницираме со нив
Да, можеш да го присилиш детето на покорност и да ја скршиш неговата волја, а потоа тоа да го наречеш „почитување“, но тоа не е патот по кој сакаш да одиш. Поврзаноста и љубовта се најважни, па пред да коригираш, поврзи се со детето.
Најдобар начин за тоа е да воспоставите контакт со очите и длабоко да вдишете пред да започнете разговор. Кога викаме, ние не комуницираме – само ја истураме сопствената лутина. Тогаш страда детето.
Нежната и квалитетна комуникација прави чуда. Обидете се вака:
- „Разбирам дека си уморен/а. Дали ти треба прегратка и бакнеж?“
- „Те сакам, но одговорот е не.
- „Разбирам дека си вознемирен/а бидејќи си уморен/а, но ваквото однесување не е прифатливо.“
- „Те сакам и верувам дека можеме да најдеме решение со почит.“
Ако на ваков начин се справувате со испадите на бес, тоа ќе има силно и позитивно влијание врз твоето дете.
