Родителите денес се трудат да воспитуваат деца кои имаат одлични оценки и беспрекорно однесување, надевајќи се дека тоа ќе им помогне во животот. Но, психологот Рим Рауода, која проучувала повеќе од 200 деца, тврди дека самодовербата и отпорноста не произлегуваат од успехот, туку од чувството на сигурност и можноста детето да биде тоа што е.
Во пракса, зад пркосот и проблематичното однесување често се крие дете кое не знае да ги изрази своите чувства и потреби. Токму затоа, најважната вештина што родителите денес ја забораваат е емоционалната сигурност – способноста детето слободно да ги изразува своите емоции и потреби. Таа издвојува неколку совети за развој на оваа вештина.
Не ги забрзувајте емоциите
Родителите често се обидуваат брзо да го смират детето со реченици како „сè е во ред“ или „смири се“, но со тоа го учат да ги потиснува емоциите.
„На децата им треба родител кој ќе остане покрај нив додека минуваат низ непријатни чувства, без потреба веднаш да ги ‘поправа’“, вели психологот.
Наместо брзи решенија, подобро е да кажете: „Гледам дека си вознемирен/а. Тука сум за тебе.“ Таквата присутност му помага на детето да разбере дека емоциите се безбедни и минливи.
Дозволете му на детето само да каже што чувствува
Фрази како „не можеш да бидеш гладен“ или „не е така“ можеби звучат безопасно, но испраќаат порака дека детето не може да им верува на сопствените чувства.
Рауода истакнува: „Важно е да го прашате детето што чувствува и да му дадете простор само да го изрази своето искуство.“ Така се гради сигурност и самодоверба.
Успехот не е исто што и сигурност
Децата кои секогаш се послушни и „примерни“ не мора да бидат емоционално сигурни. Често научиле дека ќе добијат љубов ако се прилагодуваат и не создаваат проблеми.
„Од друга страна, дете кое се осмелува да ја изрази својата фрустрација често се чувствува посигурно во односот со родителот. Емоционалната сигурност не значи совршено однесување, туку слобода на изразување“, објаснува психологот.
Забележувајте наместо да оценувате
Реченици како „браво“ или „тоа не беше добро“ можат да создадат чувство дека детето постојано е оценувано.
„Наместо тоа, подобро е да опишете што гледате и да покажете интерес за неговите чувства. Наместо ‘браво’, кажете: ‘Гледам колку се потруди.’ Овој пристап ја поттикнува внатрешната мотивација и чувството на сигурност“, вели Рауода.
Не мора секогаш да имате одговор
Родителите често чувствуваат потреба веднаш да објаснат или поправат сè, но со тоа им го одземаат просторот на децата самите да ги обработат своите емоции.
Кога постојано добиваат готови одговори, учат да бараат решенија надвор од себе, наместо во себе.
Понекогаш е доволно само да бидете присутни и да му дадете време на детето само да дојде до одговор. Тоа ја зајакнува самостојноста и емоционалната стабилност.
Работете на сопствените емоции
Децата лесно препознаваат кога родителот само глуми смиреност.
„Важно е да работите на сопствените реакции и да се обидете да разберете зошто одредени ситуации ве погодуваат. Во предизвикувачки моменти прашајте се: ‘Зошто ова ми е толку важно?’ или ‘На чии чувства реагирам?’“
Овие прашања помагаат да се прекинат автоматските реакции и да се изгради поздрав однос, заклучува Рауода.
