Ако вашето дете, а според истражувањата тоа почесто е девојче, еден ден ве праша: „Дали сум дебела?“ или „Дали сум премногу слаба?“, тоа може да звучи како случајна, минлива реченица — но во суштина често значи дека се чувствува несигурно во врска со своето тело и се обидува да ви каже нешто важно.
Наместо автоматски да реагирате со: „Не, секако дека не си!“, експертите за родителство советуваат да создадете простор за разговор и вистинско слушање.
Зошто да избегнувате само „Не си дебел/а!“
Кога одговараме брзо со „Секако дека не си, убава си!“, можеме — без да сакаме — да ја поврземе вредноста со изгледот. Така детето може да заклучи дека „убаво“ значи „слабо“.
Дури и кога велиме дека треба здраво да се храни и дека изгледот не ја одредува личноста и вредноста, самото спомнување на изгледот во тој контекст може несвесно да ја зацврсти врската меѓу телото и личната вредност.
Подобар почеток на разговорот
Родителот може да одговори со прашања што покажуваат грижа и отвораат простор за дијалог. На пример:
- „Што те натера да се почувствуваш така?“
- „Можеш ли да ми објасниш што точно мислиш?“
- „Како се чувствуваш ти?“
- „Дали мислиш дека треба да се храниш поздраво?“
Овие одговори му покажуваат на детето дека сакате да ги разберете неговите чувства, а не само веднаш да ја негирате неговата загриженост.
Слушајте пред да „поправате“
Понекогаш детето не бара веднаш совет или решение — туку разбирање. Ако покажете смиреност и присутност, поголема е веројатноста да ви се отвори и да ви каже што навистина мисли.
Загриженоста можеби е поттикната од коментар на училиште, фотографија на интернет или споредба со другарчиња — и тоа е добра можност заедно да ги разјасните чувствата.
Кога детето прашува дали е дебело, најчесто не бара етикета, туку разбирање за чувството што стои зад прашањето. Ова е момент да му покажете дека е вредно и сакано без оглед на обликот на своето тело.
Совети за родители кои сакаат да градат позитивна слика за телото
Имајте предвид дека децата не се наивни — тие знаат што значи да се биде дебел и имаат огледало. Родителите природно сакаат веднаш да ја пренасочат ситуацијата кон нешто позитивно, за детето да не се чувствува лошо.
Но, ако ја негираме реалноста и ги нагласуваме само позитивните особини, додека истовремено го игнорираме проблемот, детето може да се почувствува неразбрано — особено ако во училиштето добива сурови коментари.
Понекогаш е подобро искрено да му кажете дека можеби во моментот има неколку килограми повеќе, но дека телото се менува во текот на детството и дека на тие промени влијаат различни фактори. Можете да разговарате и за алатките што помагаат да се чувствува посигурно и позадоволно — балансирана исхрана, движење, физичка активност и помалку време пред екран.
Што можете да практикувате дома:
✔ Користете неутрален говор за телото — избегнувајте негативни коментари за сопствениот изглед.
✔ Покажете дека разновидноста е убава — телата постојат во различни облици и големини.
✔ Разговарајте за медиумската слика и маркетингот што продава нереални „идеали“.
✔ Храната не е „добра“ или „лоша“ — учете ги децата дека балансот е најважен.
✔ Оставете ја вратата за разговор секогаш отворена — потсетете ги дека секогаш можат повторно да ви се обратат.
Кога детето ќе постави вакво тешко прашање, тоа не е причина за паника ниту момент за површен одговор — туку можност за подлабок разговор и за зајакнување на вашата емоционална поврзаност.
