На многу деца училиштето им е досадно, што може негативно да влијае врз нивното учење, па дури и да доведе до избегнување на наставата. Кога детето вели дека му е досадно, причината може да биде недостаток на предизвик, чувство на неповрзаност со материјалот или преоптовареност.
Разбирањето на причината е клучно за пронаоѓање решение, а соработката со наставниците и вклучувањето на детето во процесот може значително да го подобри неговото училишно искуство.
Додека некои деца го сакаат училиштето, други постојано се прашуваат зошто им е толку досадно. Кај некои тоа е повремена состојба, но кај други може да биде постојано чувство што предизвикува анксиозност, апатија или фрустрација.
Натали Гвин, лиценцирана советничка за ментално здравје и професорка, истакнува дека е важно да се открие причината за незаинтересираноста на детето за да се најде вистинско решение.
„Ова е многу чест проблем. Ги охрабрувам родителите и наставниците да размислат што можат да направат за да ја зголемат вклученоста и учењето кај децата“, вели таа.
Недостаток на предизвик
Надарените ученици често се досадуваат затоа што материјалот не ги следи нивните интереси и способности. Децата кои брзо учат и се пред останатите во одделението често губат интерес.
Тамеко Херстон-Пиги објаснува дека кога материјалот е премногу лесен, децата може да изгледаат немотивирани. Иако можат да имаат добри оценки, тие често ги завршуваат задачите брзо и површно, само за да завршат што побрзо.
Проблем со мотивацијата
Понекогаш изјавата „ми е досадно“ значи дека детето не гледа смисла во тоа што го учи. Често зад ова стои мислата: „Зошто да го правам ова?“
Важно е да се разбере дека недостатокот на мотивација не значи мрзеливост. Тој често е поврзан со чувство дека учењето нема значење за нивниот живот.
„Добрата вест е дека досадата може да се надмине, но тоа бара креативност, трпение и флексибилност“, додава Херстон-Пиги.
Прашање на менталното здравје
Понекогаш досадата може да биде знак дека детето се соочува со проблеми дома – како развод, преселба или загуба во семејството.
Исто така, може да биде поврзана со состојби како депресија, анксиозност или посттрауматско стресно нарушување.
Во некои случаи, проблемот може да биде и АДХД, кој се карактеризира со потешкотии во фокусирањето, организацијата и контролата на импулсите.
Чувство на неприпадност
Децата кои тешко се поврзуваат со врсниците, наставниците или училиштето може да се чувствуваат изолирано, што доведува до досада.
Ако детето нема доверба во наставникот, можеби нема да знае од кого да побара помош. Во такви случаи, детето може да се повлече или да покаже несоодветно однесување, а досадата всушност да биде знак дека сака да припаѓа.
Недоволно развиени вештини
Некои деца немаат доволно развиени академски или социо-емоционални вештини.
На пример, ако детето има потешкотии со организација, планирање или самоконтрола, може да каже „ми е досадно“, кога всушност мисли „не знам како да го направам ова“.
Во такви случаи може да помогне дополнителна поддршка, индивидуален пристап или прилагодување на наставата.
Како родителите можат да помогнат
Започнете разговор
Во мирен момент, прашајте го детето што учело тој ден. Поставувајте конкретни прашања и покажете интерес.
Прашајте:
– Што ти беше најтешко?
– Што ти беше интересно?
– Дали побара помош?
– Што би направил поинаку?
Овие разговори ќе ви помогнат да ја откриете вистинската причина зад досадата.
Вклучете го наставникот и детето
Разговарајте со наставникот без обвинување и обидете се да најдете заедничко решение.
„Најважно е да му верувате на детето кога вели дека му е досадно и да работите заедно на решението“, вели Гвин.
Размислувајте креативно
Некои деца имаат корист од:
– почести паузи за движење
– понапредни задачи
– работа во потивка средина
– визуелни или практични методи на учење
Секое дете учи на различен начин, па затоа е важно да се пронајде пристап што најмногу му одговара.
