Повеќето родители инстинктивно скокаат да помогнат кога ќе видат дека нивното дете може да доживее неуспех. Желбата да го заштитат детето од сè што би можело да го обесхрабри е природна, но во таа грижа често несвесно прават грешки што му го одземаат на детето просторот да учи од сопственото искуство. Иако помошта во моментот изгледа како правилен потег, постојаното интервенирање може долгорочно да му наштети на развојот.
Кога решението изгледа очигледно, а исходот важен, тешко е да не се вмешате. Но, честото „спасување“ постепено го менува начинот на кој детето учи да се снаоѓа во светот. Ако секоја грешка веднаш се исправи, детето ја губи можноста само да дојде до решение. Со време, тоа влијае на чувството за одговорност, способноста за донесување одлуки и самодовербата – често на начини што не се веднаш видливи.
Пребрзо им помагаат
Кога родителите не дозволуваат детето да се соочи со грешките, му ја одземаат шансата да ја надмине непријатноста и да научи од неа. Наместо да се обиде само, детето почнува да чека помош.
Ги решаваат проблемите зад нивен грб
Понекогаш родителите ги решаваат проблемите без детето да знае – поправаат задача, средуваат недоразбирање или „чистат“ ситуација. Но така недостасува врската меѓу грешката и решението.
Ги штитат од природни последици
Пропуштен рок или лош избор носи последици што се важен дел од учењето. Ако тие постојано се ублажуваат, детето не ја разбира врската меѓу постапката и исходот.
Премногу објаснуваат наместо да дозволат искуство
Советите се корисни, но директното искуство создава подлабоко разбирање отколку само објаснувања.
Ги исправуваат сите ситници
Кога секоја грешка веднаш се коригира, детето престанува самостојно да размислува и почнува да очекува насоки.
Го контролираат нивниот социјален живот
Социјалните вештини се учат преку искуство. Ако родителот постојано интервенира, детето нема можност да вежба како да се снаоѓа во односи.
Ја ставаат моменталната удобност пред развојот
Краткорочно се избегнува непријатност, но долгорочно детето потешко се справува со предизвици.
Нудат готови решенија наместо да поставуваат прашања
Прашањата поттикнуваат размислување. Готовите одговори го прескокнуваат процесот на учење.
Ги отстрануваат пречките однапред
Кога сè е однапред решено, детето нема можност да учи како да се подготви и да предвиди проблеми.
Не им дозволуваат да носат погрешни одлуки
Одлуките се учат преку практика. Без тоа, самодовербата се развива побавно.
Грешките ги гледаат како неуспех, а не како лекција
Кога грешките се доживуваат како нешто што мора да се избегне, детето не учи како да се справува со нив. Но кога се гледаат како дел од учењето, тие стануваат вредно искуство.
