Иако многу родители ги сакаат своите деца најмногу на светот, проблемот често настанува кога сопствените фрустрации, несигурности или емоционални тешкотии почнуваат да влијаат врз односот со детето.
Стручњаците издвојуваат 11 однесувања кои најчесто се поврзуваат со емоционално нездрав родителско–детски однос.
1. Им кажуваат на децата дека животот би им бил подобар без нив
Некои деца растат слушајќи дека родителите „ќе имале подобар живот“ без деца. Таквите пораки, иако кажани во афект, децата ги паметат многу подлабоко отколку што возрасните мислат.
2. Избегнуваат непријатни разговори и конфликти
Избегнувањето конфликти не ги штити децата – напротив, тие така не учат како изгледа здрава комуникација и решавање проблеми.
3. Речиси никогаш не поставуваат граници
Децата имаат потреба од јасни граници за да разберат што е прифатливо. Без нив, често растат со чувство на несигурност.
4. „Тивко казнување“ со игнорирање
Емоционалното игнорирање може сериозно да влијае на самодовербата и да создаде чувство дека љубовта мора да се заслужи.
5. Јавно ги посрамуваат децата
Исмејувањето или критикувањето пред други може да доведе до ниска самодоверба и страв од грешки.
6. Го нарушуваат чувството на доверба
Манипулација, чувство на вина или емоционално повлекување создаваат несигурност кај детето.
7. Од децата бараат емоционална поддршка
Кога родителите се потпираат на децата за свои емоции, детето прерано презема товар што не му припаѓа.
8. Ретко даваат пофалби и емоционална поддршка
Недостатокот на признание може да доведе до чувство дека детето „не е доволно добро“ или не е видено.
9. Постојано даваат совети наместо да слушаат
Децата често не бараат решение, туку разбирање. Постојаното „поправање“ на проблеми може да ги направи емоциите да изгледаат помалку важни.
10. Ја игнорираат детската љубопитност
Кога прашањата се игнорираат или се исмејуваат, детето може да изгуби самодоверба во учењето и изразувањето.
11. Очекуваат целосна послушност
Претераната контрола може да доведе до анксиозност и тешкотии во изразување на сопствени потреби подоцна во животот.
Стручњаците нагласуваат дека здравиот однос меѓу родител и дете не се гради преку страв или контрола, туку преку комуникација, граници и емоционална поврзаност. Децата најмногу растат кога се чувствуваат слушнати, разбрани и сигурни.
