Првите денови, недели и месеци со мало бебе ретко се лесни. Тоа го знае секоја мајка, секој татко, а понекогаш и соседите. Покрај хаотичните и напорни денови, тука се и долгите, тивки и осамени ноќи исполнети со плачење, замор и непроспиени часови.
Во такви моменти, многу родители чувствуваат дека би им било полесно кога би имале некого за разговор, поддршка или едноставно место каде нема да се чувствуваат сами.
Токму од таа потреба произлегла и една необична, но топла и хумана идеја во Јапонија — отворање „ноќни кафулиња за плач“, наменети за мајки со бебиња кои не престануваат да плачат.
Кафулиња што работат само ноќе
Овие кафулиња најчесто се отворени од 21 часот навечер до 6 часот наутро. Некои работат секоја вечер, а некои само во одредени денови. Во текот на ноќта услугите се бесплатни за мајките кои се соочуваат со непроспиени ноќи и исцрпеност поради грижата за бебето.
Едно од најпознатите вакви места го води Мадока Нозава, која просторот го нарекла „Oyako no Koya“ или „Куќа за родители и деца“.
Со помош на волонтерки, таа се грижи за бебињата, разговара со мајките и им нуди поддршка во моменти кога најмногу им е потребна.
Во кафулето има душеци за бебињата да лазат или да спијат, како и посебно уредени делови за доење и менување пелени.
Идејата произлегла од лично искуство
Нозава ја започнала оваа иницијатива откако и самата поминала низ тешки и осамени ноќи за време на породилното отсуство, носејќи го своето расплакано бебе со часови.
Таа сакала да создаде место каде мајките ќе почувствуваат дека не се сами во својата исцрпеност, стравови и предизвици.
Од стрип до реалност
Интересно е што идејата првично се појавила во онлајн стрип пред речиси десет години. Концептот наречен „Yonakigoya“ или „Куќа на ноќниот плач“ подоцна станал дел од популарна манга-серија во Јапонија.
Во приказната, ова место се појавува само ноќе и служи како засолниште за мајки преоптоварени од грижата за децата.
Поддршка што им е потребна на родителите
Бидејќи ваквите кафулиња бараат персонал што работи цела ноќ, како и дополнителни трошоци за одржување, тие најчесто функционираат со донации од поединци и компании.
Но, интересот за овој вид поддршка е толку голем што организаторите веќе размислуваат за нови начини на финансирање и се надеваат на помош и од државните институции.
Иако не е сигурно како ваков концепт би функционирал кај нас и кој би го финансирал, многу родители веројатно би се согласиле во едно — ваква поддршка навистина е потребна.
