Загриженоста околу развојот на детето кое расте без браќа и сестри и понатаму е присутна кај многу родители. Но, како што се зголемува бројот на докази дека браќата и сестрите не се пресудни за развојот, станува сè појасно дека на детето не му се неопходни за да научи да споделува, да ги почитува другите и да биде грижливо и одговорно. Новите научни сознанија покажуваат дека децата единци одлично напредуваат, а важна улога во тоа можат да имаат и домашните миленици.
Истражувањата покажале дека крзнените пријатели поттикнуваат емпатија, љубезност и споделување кај децата единци, а истовремено придонесуваат за нивниот социјален и емоционален развој. Впрочем, дури 75 проценти од децата постари од седум години имаат домашно милениче, а најголем процент на сопственици има токму во семејствата со едно дете.
Домашно милениче наместо брат или сестра
„Ми го донесе братчето што отсекогаш го посакував!“ извикала шестгодишната Неха кога мајка ѝ ставила кученце во рацете.
За повеќето деца, желбата за брат или сестра е само фаза. Некои деца извесно време упорно ја изразуваат таа желба, додека други никогаш не ја спомнуваат. Тоа ги става родителите пред одлука не само дали сакаат уште деца, туку и како да му ја објаснат ситуацијата на своето дете. За многу родители, домашното милениче е дел од решението.
„Можеби звучи малку чудно, но навистина мислам дека домашното милениче ја пополнува таа замислена празнина што настанува поради немањето брат или сестра“, изјавила една мајка во истражување за книга посветена на родителството на деца единци.
Оваа идеја воопшто не е необична ако се земе предвид колку луѓето ги ценат своите миленици. Според истражување на Pew Research Center, околу половина од сопствениците на домашни миленици во САД сметаат дека нивните миленици се дел од семејството исто колку и луѓето. Кај оние што имаат едно милениче, 69 проценти имаат куче, а 23 проценти мачка, што објаснува зошто најголемиот дел од истражувањата се фокусираат токму на кучињата.
Научно потврдени придобивки
Бројни студии ги потврдуваат придобивките што децата ги имаат од домашните миленици.
Истражување објавено во списанието Pediatric Research, во кое биле опфатени деца од предучилишна возраст, од кои една третина биле единци, открило дека „поседувањето куче и интеракцијата со него преку игра и семејни прошетки можат да бидат важни механизми што го олеснуваат социјално-емоционалниот развој кај малите деца“.
Други истражувачи откриле дека родителите значително почесто користеле зборови поврзани со чувства и ментални состојби кога си играле со децата и кучето, во споредба со игра со реалистична играчка. Заклучокот бил дека присуството на домашно милениче во домот поттикнува разговори за чувствата и емоциите, со што се зајакнуваат емпатијата и просоцијалното однесување.
Слично на тоа, една студија ги следела интеракциите меѓу родители и деца на возраст од три до пет години, од кои половина имале куче. Истражувачите утврдиле дека контактот со кучиња во домот во раното детство е поврзан со понапреден социјален развој и кај момчињата и кај девојчињата.
Кога австралиски истражувачи ги споредиле децата единци кои имале домашни миленици со оние кои немале, забележале значајна разлика. Децата кои растеле со милениче покажувале поизразени социјални однесувања како љубезност, емпатија и подготвеност за споделување.
Лекции за одговорност и реалниот живот
Авторката на текстот наведува дека и самата била сведок на тоа како кучето на нејзиниот син не само што му го исполнувало слободното време, туку му обезбедило и живо суштество за кое треба да се грижи и кон кое треба да биде нежен.
Миленичето го научило на одговорност, а воедно било некој со кого можел да се гушка, но и кому можел да му „наредува“, слично како што тоа често се случува меѓу браќата и сестрите. Секако, тоа не значи дека родителите не се одговорни за грижата за миленичето.
Реалноста е дека најчесто токму родителите ќе го шетаат кучето, ќе го чистат песокот на мачката или ќе го хранат новиот член на семејството. Но, истражувањата силно укажуваат дека домашното милениче може да биде совршено дополнување на семејството, а неговото позитивно влијание врз развојот на детето често вреди повеќе од дополнителниот труд.
Иако многу студии се фокусираат на кучињата, избраното милениче може да биде и мачка, хрчак или друго животно. Затоа, немојте да се изненадите ако некогаш го слушнете вашето дете, како малата Неха, своето милениче да го нарече „мојот брат“ или „мојата сестра“.
