Сите родители барем неколкупати се нашле во ваква ситуација: стоите во ред во продавница, детето прави сцена, веќе немате трпение – и на крај попуштате и му давате телефон за да се смири. Дома е хаос, детето е преморено и плаче, а треба да јаде пред спиење – па повторно попуштате и пуштате цртан филм за да изеде нешто. Краткорочно, тоа изгледа како спас. Но, што се случува на долг рок?
Бидејќи ваквите навики се релативно нови во родителството, дури сега почнуваат да се појавуваат посериозни сознанија за нивните долгорочни ефекти. Така, ново истражување спроведено на Универзитетот Ирвин покажува дека ваквото однесување може подоцна да им се врати на родителите.
Имено, студијата објавена во списанието Developmental Psychology открива дека колку повеќе детето било изложено на екрани – особено со цел да се смири – толку повеќе се јавувале проблеми во однесувањето, како гризење, удирање или клоцање. Истовремено, кај родителите бил забележан и зголемен стрес.
Истражувањето опфатило повеќе од 200 семејства во окрузите Оринџ и Вашингтон, во период од девет месеци до две и пол години возраст на децата.
„Вештините за регулирање на емоциите – како способноста детето само да се смири или да си го одвлече вниманието – може да бидат заменети со уреди“, вели Стефани Рајх, професорка по образование на Универзитетот Ирвин. „Ако децата не ги развијат овие вештини, можно е да имаат повеќе проблеми во однесувањето.“
Повеќе проблеми во однесувањето, очекувано, го прават родителството постресно, што значи дека родителите повторно ќе посегнуваат по уреди за смирување – и така се создава еден затворен круг во кој лесно може да се заглави, објаснува Рајх.
Интересно е што студијата покажала и разлики меѓу родителите. Со текот на растењето на детето, мајките пријавувале поголемо ниво на стрес кога користеле уреди за смирување, додека кај татковците тоа не било толку изразено. Иако поголемата употреба на уреди била поврзана со повеќе проблеми во однесувањето, татковците не чувствувале исто ниво на стрес како мајките.
Нема јасно објаснување за оваа разлика, но според Рајх, причината може да лежи во тоа што најчесто поголемиот дел од родителските обврски паѓаат на мајките.
„Можно е тие да се повеќе преоптоварени или да преземаат повеќе задачи кога станува збор за секојдневното родителство“, додава таа.
Во рамки на истражувањето било анализирано и кои интеракции меѓу родителите и децата се заменуваат со уреди. Се покажало дека тоа се моменти како земање во раце, носење, нишање и смирен разговор со детето.
„Сите овие интеракции – од физички допир до користење јазик и насоки за смирување – му даваат на детето можност да ги развие сопствените вештини за саморегулација“, заклучуваат авторите на студијата.
