По повеќе од 30 години работа со деца и семејства и над 40.000 часа клиничко искуство, терапевтот и психолог Џефри Бернстин тврди дека емоционално стабилното детство не зависи од совршеното родителство. Тој истакнува дека многу анксиозни и емоционално реактивни деца не се резултат на лошо родителство, туку на недостаток од неколку клучни работи кои им помагаат полесно да се справуваат со стресот, емоциите и односите со другите.
Според терапевтот, многу добри родители несвесно ги пропуштаат токму трите најважни работи што им се потребни на децата за здрав емоционален развој.
Емоционална сигурност
Бернстин истакнува дека децата мора да чувствуваат дека можат да им ги покажат на родителите сите свои емоции, вклучувајќи страв, љубомора и анксиозност. Пораката што родителите треба да им ја испраќаат е: „Сите твои чувства се во ред, но тоа не значи дека секое однесување е прифатливо.“
Според терапевтот, децата кои немаат чувство на емоционална сигурност почесто ги кријат емоциите, се повлекуваат во себе или реагираат бурно.
Јасни и доследни граници
Терапевтот предупредува дека многу родители покажуваат сочувство, но избегнуваат да постават цврсти граници. Тој смета дека на децата не им е потребна само љубов, туку и чувство на стабилност и потпора.
„Можам да се справам со твоите силни емоции, но правилата и понатаму важат“, вели Бернстин.
Тој додава дека без јасни граници децата не чувствуваат поголема слобода, туку несигурност и хаос.
Учење како да се управува со емоциите
Бернстин нагласува дека не е доволно децата да се чувствуваат сигурно и да имаат правила, туку мора да научат како да управуваат со сопствените мисли и емоции.
Затоа го користи моделот PACE, кој вклучува пауза, препознавање на чувствата, смирување на ситуацијата и мал чекор кон решавање на проблемот.
Целта е, објаснува терапевтот, да му се помогне на детето да може да каже:
„Чувствувам анксиозност, но сепак можам да продолжам.“
Според него, токму овие вештини на долг рок создаваат емоционално поотпорни и посамостојни личности.
