Анксиозноста е природна и очекувана појава во одредени развојни периоди кај децата. Уште околу шестиот месец, бебињата покажуваат страв од непознати лица, додека стравот од темница најчесто се јавува околу третата година. Во детството чести се и стравовите од нереални суштества, одвојување од блиските или поаѓање на училиште.
Со растењето, овие грижи добиваат поинаква форма – се јавува загриженост дали детето ќе биде прифатено од врсниците и дали ќе се вклопи во групата. Според детските психолози, ваквите стравови имаат адаптивна улога и се нормален дел од развојот.
Сепак, кога стравовите стануваат упорни, се повторуваат и го попречуваат секојдневното функционирање на детето, тогаш може да станува збор за анксиозно нарушување. Дете кое постојано е исплашено, вознемирено или загрижено испраќа сигнал дека му е потребна поддршка. Доколку родителите чувствуваат дека не можат сами да помогнат, важно е да побараат стручна помош.
Како да ја препознаете анксиозноста?
Анксиозноста кај децата може да се манифестира на различни начини. Најчесто се забележуваат:
- претеран замор
- постојана загриженост
- раздразливост
- намалена концентрација
- проблеми со спиењето
- тешкотии во исполнување на училишните обврски
Покрај тоа, кај некои деца може да се појават и напади на паника. Тие доаѓаат ненадејно и се карактеризираат со забрзано чукање на срцето, брз пулс, отежнато или испрекинато дишење, чувство на топлина или студ, како и притисок во градите.
Често е присутен и силен страв дека нешто лошо ќе се случи, па дури и страв за сопственото здравје или живот.
Навременото препознавање на овие симптоми е клучно за детето да добие соодветна поддршка и помош.
