Нов извештај на Американската академија за педијатрија нагласува дека на менталното здравје кај децата треба да му се пристапува со иста сериозност како и на физичкото. Бидејќи децата денес се соочуваат со повеќе ментални и емоционални предизвици од кога било порано, експертите ги повикуваат педијатрите и родителите на рана реакција и блиска соработка за проблемите да се препознаат и спречат навреме.
Во пресрет на месец мај, кој е посветен на подигање на свеста за менталното здравје, ААП објави клинички извештај со кој сака да ги поттикне педијатрите уште од најрана возраст повеќе да се фокусираат на менталното, емоционалното и социјалното здравје на децата.
„Менталниот и емоционалниот развој не е нешто со кое треба да се занимаваме само кога ќе се појави проблем или криза“, истакнува Евелин Бергер Џенкинс, главна авторка на извештајот. „Тоа е клучен дел од грижата за децата – од доенечка возраст до адолесценција.“
Што носи новиот извештај?
Извештајот се фокусира на начини како педијатрите да ја вклучат грижата за менталниот и емоционалниот развој во својата секојдневна пракса. Една од главните пораки е дека менталното здравје е подеднакво важно како и физичкото и не треба да се третира само како реакција на проблем.
Наместо тоа, акцентот се става на превенцијата.
„Она што го предлага извештајот е биопсихосоцијален модел на грижа – пристап кој ги зема предвид физичките, емоционалните и социјалните аспекти на функционирањето на детето“, објаснува Мари Бриоди Сипио.
Како родителите можат да помогнат?
Иако извештајот е наменет првенствено за педијатри, експертите нагласуваат дека родителите имаат клучна улога. Најпрво, важно е да се прифати дека менталниот развој е исто толку важен како и физичкиот.
„Повеќето родители не би игнорирале доцнење во говорот, побавен раст или проблеми со видот. Истото ниво на внимание треба да се посвети и на емоциите, однесувањето, справувањето со стресот и општото чувство на сигурност кај детето“, вели Сипио.
На крајот, родителите треба да им веруваат на своите инстинкти – тие најдобро ги познаваат своите деца. Тоа значи дека секоја загриженост или симптом треба да се сподели со педијатар.
„Семејствата не мора да чекаат ситуацијата да стане сериозна за да побараат помош“, нагласува д-р Сипио.
Ако нешто ви изгледа необично – било да станува збор за анксиозност, промени во расположението, емоционални испади, потешкотии во социјализацијата, проблеми со спиењето или грижи поврзани со развојот – сосема е во ред тоа да го споменете на педијатарот или друг стручен професионалец.
