Иако тврдоглавоста често се доживува како карактерна особина на детето, во многу случаи таа се обликува од секојдневните модели на однесување во неговото опкружување. Понекогаш дури и добронамерните родителски навики можат ненамерно да поттикнат отпор кај децата, кои постојано ги набљудуваат возрасните и учат од нивните реакции. Во продолжение издвојуваме четири чести родителски грешки кои можат да придонесат за развој на тврдоглавост кај детето.
Попуштање и покрај поставените граници
Еден од најчестите модели што ја поттикнуваат тврдоглавоста е недоследноста. На пример, родителот прво вели „не“, но на крај попушта поради плачење, расправија или излив на бес кај детето. Иако тоа може да изгледа како најбрз начин да се смири ситуацијата, детето така учи дека со упорност може да го промени одговорот на родителот.
Со тек на време, децата сфаќаат дека „не“ не е конечна одлука, туку само почеток на преговарање. Целта не е да се биде строг, туку јасен и доследен. Ако кажете „не“, важно е да останете на таа одлука за детето да научи дека границите имаат значење и не зависат од силата на неговата реакција.
Постојано повторување на упатствата
Кога родителите постојано ја повторуваат истата инструкција, како „Заврши ја домашната задача“ или „Собери ги играчките“, таа со тек на време ја губи својата тежина. Децата учат дека ќе следат уште неколку потсетувања пред нешто навистина да се случи. Таквиот модел ненамерно ги учи да одложуваат и да се спротивставуваат сè додека притисокот не стане поголем.
Клучот не е родителите да престанат да го насочуваат детето, туку да го променат начинот на давање упатства. Тие треба да бидат кратки, јасни, конкретни и изговорени со смирен тон. Ако детето ја игнорира инструкцијата, треба да следи однапред позната и доследна последица, на пример привремено одземање на играчките што не ги собрало.
Недостаток на воспоставена рутина
Децата се чувствуваат најсигурно во предвидлива средина. Кога нема воспоставена рутина, односно доследно време за спиење, оброци, игра и учење, тие може да се чувствуваат збунето и да се спротивставуваат на обврските. Во вакви ситуации, она што изгледа како тврдоглавост всушност е реакција на нејасни очекувања.
Од друга страна, структурираната рутина ја намалува потребата од постојано повторување на упатствата. Таа им дава на децата чувство на контрола во рамките на поставените граници, бидејќи знаат што следува, а тоа може да го намали отпорот. Воспоставувањето доследен распоред за оброци, спиење и пишување домашна задача може да биде добар почеток.
Премногу избори
Секој родител сака да му овозможи избор на детето, но преголем број опции може да има спротивен ефект. Детето може да стане збунето, а понекогаш и тврдоглаво. Премногу избори можат да му создадат впечаток дека тоа управува со целата ситуација, па може да почне да се спротивставува кога ќе наиде на граници или кога изборот не му е понуден.
Наместо одлуките да се оставаат целосно отворени, родителите можат да понудат ограничен број прифатливи опции. На пример, наместо прашањето: „Што сакаш да јадеш?“, подобро е да се праша: „Сакаш јаболко или банана?“
