Родителството е „работа“ во која и најспособните луѓе понекогаш се чувствуваат целосно немоќно. Додека сомнежите се гласни, успесите често се тивки, а напредокот се гледа во ситници што лесно се занемаруваат. Дете кое и понатаму има испади на бес, ги тестира границите или одбива да јаде зеленчук може и најтрпеливиот родител да го натера да се запраша дали прави нешто како што треба. Но доброто родителство не се мери според мирните вечери и совршеното однесување.
Многу почесто се гледа во малите, но постојани знаци – во тоа како детето ви се враќа по расправија, како попатно ги презема вашите навики или како полека учи да му верува на светот затоа што прво научило да ви верува вам. Оваа „работа“ ретко носи благодарност; се повторува, исцрпува и е длабоко лична. Сепак, дури и во денови кога изгледа дека ништо не оди според планот, постојат знаци дека како родител правите добра работа.
Се чувствува доволно сигурно да ви ја каже вистината
Еден од најјасните знаци за успешно родителство е искреноста на детето. Не онаа разубавена и „спакувана“, туку вистинската, понекогаш и непријатна вистина. Тоа се гледа кога детето ќе признае дека е тажно, дека згрешило или ќе ви каже нешто за кое се плаши дека може да ве разочара. За тоа е потребна голема доверба. Децата не се отвораат пред возрасни од кои се плашат.
Наместо тоа, ја кријат вистината, ја разубавуваат, избегнуваат разговор или се преправаат дека сè е во ред. Затоа е знак на доверба кога детето ќе дојде кај вас со вистината – било да станува збор за скршена играчка, лош ден на училиште или чувство што ни самото сè уште не го разбира. Тоа значи дека сте создале сигурна емоционална средина и дека верува дека ќе знаете мирно да го прифатите тоа што сака да ви го каже.
Побрзо се опоравува по тешки моменти
Секое дете има испади на бес, лоши денови и емоционални „бури“. Тоа не е знак за родителски неуспех. Важно е она што доаѓа потоа. Дете кое успева да се смири, повторно да се поврзе со вас и да продолжи понатаму без да биде „скршено“ од моментот, покажува дека се чувствува сè посигурно.
Тоа не значи дека ќе се смири веднаш, туку дека постепено учи дека разочарувањето може да се преживее, конфликтот да се поправи, а силните чувства да поминат. Децата ова најчесто го учат преку повторени искуства со родител кој останува покрај нив дури и кога е тешко. Со текот на времето, развиваат саморегулација и разбираат дека емоциите доаѓаат и си одат без да ја нарушат врската со вас.
Ги усвојува вашите вредности, дури и кога ви се спротивставува
Децата впиваат многу повеќе отколку што покажуваат. Забележуваат како разговарате со непознати, како се однесувате кон луѓе од кои не очекувате ништо за возврат и како реагирате кога сте уморни или фрустрирани. Дури и кога се бунат против вашите правила, често несвесно ги преземаат вашите основни вредности.
Дете кое вели „благодарам“, забележува неправда, се извинува кога ќе повреди некого или покажува грижа за туѓите чувства, всушност го одразува она што го гледа дома. Тоа што понекогаш ви се спротивставува не е неуспех, туку дел од растењето. Важно е што, под тие повремени судири, вашето влијание останува и го обликува неговиот карактер.
И понатаму ја бара вашата близина и утеха
Суштината не е да имате дете кое секогаш е послушно, туку дете кое ви се враќа. Тоа е еден од најјасните знаци дека добро ја вршите родителската улога. Дали доаѓа кај вас кога ќе се повреди, кога му е срам, кога е преплавено или уморно? Дали ја бара вашата рака по разочарување? Ве бара со поглед во просторија полна со луѓе? Сака ли да ви раскаже за нешто необично што го видело, игра што ја играло или страв што сè уште не знае да го именува?
Овој инстинкт да ви се врати е многу важен. Тоа значи дека ве доживува како извор на утеха, а не само како некој што критикува и коригира. Вие сте неговото сигурно место. Децата секогаш ќе ги тестираат границите, но истовремено проверуваат дали нивната „сигурна база“ е сè уште тука.
Станува сè поотпорно и посамостојно
Можеби најубавиот знак од сите е овој: вашето дете станува поспособно. Не совршено, не бестрашно, туку способно. Се обидува повторно по неуспех. Полесно се справува со мали фрустрации. Решава проблеми со сè помалку помош. Почнува да користи зборови наместо солзи. Покажува љубопитност таму каде што порано било несигурно.
Отпорноста не доаѓа одеднаш. Расте тивко, од илјадници обични моменти – утеха, нежни насоки, охрабрување да се обиде повторно и дозвола да згреши без срам. Ако вашето дете постепено учи како да се справува со проблеми, да се прилагодува и да продолжи напред, тоа не е случајно. Тоа е резултат на вашето родителство.
