Начинот на кој се доживуваме себеси, сопственото тело и светот околу нас почнува да се обликува многу порано отколку што мислиме. Експертите предупредуваат дека одредени емоционални обрасци што ги развиваме уште во детството подоцна можат силно да влијаат врз самодовербата, односите и менталното здравје.
Невронаучникот и автор на бројни книги, Џое Диспенза, смета дека многу луѓе во текот на животот развиваат длабока емоционална поврзаност со нешта што се минливи, а токму тоа подоцна може да доведе до чувство на незадоволство, криза на идентитет и емоционална исцрпеност.
Според неговите теории, постојат три емоционални обрасци што ги усвојуваме многу рано, а кои во зрелата возраст можат да станат проблематични доколку врз нив ја градиме сопствената вредност.
- Преголема насоченост кон сопственото тело
Децата уште многу рано почнуваат да создаваат слика за себе преку изгледот, способностите и начинот на кој другите ги гледаат. Со текот на времето, многумина почнуваат сопствената вредност да ја поврзуваат со физичкиот изглед, силата, тежината или привлечноста.
Таквиот начин на размислување може да доведе до постојано незадоволство од себе, потреба за контрола или страв од стареење и промените што телото природно ги носи.
Експертите предупредуваат дека децата кои растат во средина каде што постои преголем фокус на изгледот почесто развиваат несигурности и чувство дека никогаш не се „доволно добри“.
- Врзување на сопствената вредност за туѓото мислење и надворешните околности
Многу деца уште од мали учат дека нивната вредност зависи од успехот, пофалбите или прифаќањето од околината. Добрите оценки, постигнувањата и очекувањата на другите често стануваат начин на кој децата ја мерат сопствената вредност.
Проблемот настанува кога возрасниот човек ќе почне да верува дека среќата зависи исклучиво од работата, статусот, парите или потврдата од другите луѓе.
Тогаш секој неуспех, критика или промена на животните околности може да предизвика силно чувство на загуба и несигурност.
- Опседнатост со времето и страв дека „доцниме“ во животот
Како што растеме, сè почесто се споредуваме со другите и размислуваме дали нешто требало да постигнеме порано. Многумина развиваат чувство дека доцнат во животот — без разлика дали станува збор за кариера, љубов, родителство или лични цели.
Стравот од стареење и минливоста на времето може да создаде голем емоционален притисок, особено во периоди на големи животни промени.
Психолозите истакнуваат дека токму постојаната потреба „да стигнеме сè навреме“ често води кон хроничен стрес и чувство на незадоволство, дури и кога објективно имаме многу причини за среќа.
