Никој не се раѓа со совршени социјални вештини – тие се развиваат преку набљудување на возрасните и вежбање во безбедна средина. Комуникацијата, емоционалната интелигенција, поставувањето граници и емпатијата им помагаат на децата да изградат самодоверба, полесно да се снаоѓаат во односите и подобро да се справуваат со стресот и предизвиците.
Децата кои развиваат силни социјални вештини со текот на времето стануваат пофлексибилни, поприлагодливи и посвесни за сопствените емоции. Келси Мора, лиценцирана терапевтка со долгогодишно искуство во работа со деца и семејства, издвои шест реченици што често ги користат децата со развиени социјални вештини и објасни како родителите можат да поттикнат вакво однесување уште од најрана возраст.
„Вознемирен/а сум“
Реченици како „Вознемирен/а сум“ покажуваат дека детето најверојатно растело покрај возрасни кои отворено зборуваат за емоциите и им помагаат да ги разберат.
Таквите деца полесно ги препознаваат сопствените чувства и се чувствуваат сигурно кога ги изразуваат. Со текот на времето учат да се справуваат не само со среќата, туку и со тагата, стравот, загриженоста, љубомората или осаменоста.
„Брат ми е вознемирен, му треба малку простор“
Ваквата изјава покажува развиена емпатија и разбирање за другите луѓе.
Децата кои растат во средина каде што отворено се разговара за емоциите почесто препознаваат кога некому му е тешко и знаат како да реагираат. Тие учат да ги почитуваат туѓите граници, но и да препознаат кога ним самите им се потребни мир и простор.
„Кој ќе биде таму?“
Прашање како ова покажува дека детето се обидува да се подготви за нова ситуација.
Родителите кои разговараат со децата за нови искуства и очекувања најчесто воспитуваат деца кои се поприлагодливи и посигурни во социјални ситуации. Таквите деца полесно пробуваат нови работи и подобро се справуваат со неизвесноста бидејќи знаат како да се подготват.
„Погрешив“
Способноста детето да признае грешка е важен знак на емоционална зрелост.
Децата кои растат во средина каде што грешките не се казнуваат претерано, туку се гледаат како можност за учење, полесно се извинуваат, се обидуваат да ја поправат ситуацијата и повторно да се обидат.
Таквите деца често се потолерантни кон себе и кон другите и пофлексибилно реагираат на промените.
„Имам идеја“
Оваа реченица покажува дека детето не се плаши да го изрази своето мислење и да се вклучи во заеднички активности.
Децата кои растат во средина што поттикнува соработка и ги прифаќа различностите обично имаат поголема самодоверба да ги изнесат сопствените идеи и да преземат иницијатива.
„Не ми се допаѓа кога…“
Ваквите изјави покажуваат дека детето знае да постави здрави граници.
Децата кои ја развиваат оваа вештина умеат јасно и смирено да кажат како сакаат другите да се однесуваат кон нив. Во исто време учат да ги слушаат и почитуваат потребите на другите луѓе, дури и кога не се согласуваат.
